Γεύση πικραμύγδαλου Μάνος Κοντολέων

Γεύση πικραμύγδαλου

Μάνος Κοντολέων

ΠΑΤΑΚΗ

Όμως άλλο να γνωρίζεις την αρρώστια από έρευνες και άρθρα εφημερίδων, άλλο ακόμα κι αν τη συναντάς στα σπίτια των γειτόνων σου κι άλλο – ναι, πρέπει να το παραδεχτώ πως άλλο είναι όταν ο κίνδυνος μπαίνει μέσα στο δικό σου σπιτικό.
Σελίδα 13

Η τύχη βοηθά τους τολμηρούς. Αυτό καλά θα κάνεις να μην το ξεχνάς. Κι ακόμα βοηθά τους αισιόδοξους, αυτούς που βλέπουν με κέφι τη ζωή, με οράματα.
Σελίδα 28

Θα έχουμε να της δώσουμε μια συμβουλή. Κάτι περισσότερο: θα την κρατήσουμε στην αγκαλιά μας και θα το νιώσει πως δεν είναι μόνη, πως, ό,τι κι αν πρέπει να γίνει, θα γίνει κάτω από τη δικιά μας σκέπη και φροντίδα.
Σελίδα 73

Σημασία έχει αν αυτό που θες το πιστεύεις κιόλας.
Σελίδα 81

Η Φαίδρα βηματίζει μέσα στην κάμαρά της. Θέλει να κλάψει, μα δεν κλαίει. Θέλει να φωνάξει, μα δε φωνάζει. Θέλει να βρίσει, μα δε βρίζει. Θέλει να κουρνιάσει μέσα στη ζεστασιά του κρεβατιού της, αλλά περιφέρεται μέσα στο σκοτάδι του δωματίου της.
Κατάλαβε! Πονά! Τον μισεί. Τον αγαπά. Θύμωσε.
Φοβάται.
Δεν καταλαβαίνει.
Γιατί;
Σελίδα 188

Πόσο μακρινό παρελθόν μπορεί ξαφνικά να γίνουν δυο μήνες! Πόσο; Μα τόσο όσο πολύ διαρκούνε!
Σελίδα 226

Η αίσθηση του χρόνου μικραίνει όταν σκέφτεσαι πωε όλα από μέλλον γίνονται, κάποια στιγμή, παρελθόν.
Σελίδα 255

Έτσι είναι η ζωή. Τη λένε σκληρή. Ίσως να ‘ ναι. Αλλά από φύση της να πηγαίνει συνέχεια μπροστά.
«Καληνύχτα αγάπη μου» - αλλά δε γίνεται να μη στείλω την ίδια αυτή ευχή και κάπου αλλού.
Όνειρα γλυκά, παιδιά όλου του κόσμου! Αχ, οι μανούλες σας…
Σελίδα 259

Οι δυο τους και οι άλλοι Μάνος Κοντολέων

Οι δυο τους και οι άλλοι

Μάνος Κοντολέων

Εκδ. ΠΑΤΑΚΗ

Μα τι σόι παιδί είναι τούτο; Είναι στιγμές που σου ‘ρχεται να βάλλεις τις φωνές, μ’ άλλοτε πάλι του ‘ρχεται να τη σφιχταγκαλιάσει. «Διάλεξες, λοιπόν,
Τη Μέριλιν, επειδή μου αρέσει!» της είπε και σκέφτηκε πόσο αξιολάτρευτο παιδί είν’ η Πηνελόπη. Τι τύχη να την έχεις εσύ κόρη!
Σελίδα 34

Και θυμάμαι τα βαρύγδουπα λόγια που ξεστόμιζε στους γονείς του, που όλο τους κατηγορούσε – γιατί, στ’ αλήθεια, τους θεωρούσε ενόχους; Μικρά, καθημερινά ανθρωπάκια ξάφνου τους έβλεπε, δεν ταίριαζαν στο μπόι με τα πρόσωπα τα θεατρικά, με τους ήρωες των μυθιστορημάτων. Ούτε πολύ καλοί –άγιοι πες- μήτε πολύ καλοί. Χωρίς εκείνα τα πάθη που συναρπάζουν. Δίχως τα πλούτη, τη δόξα ή έστω την απόλυτη μιζέρια, την πλήρη ανέχεια. Ο μέσος άνθρωπος. Α, πόσο η εφηβεία μισεί το οτιδήποτε δεν ακουμπά τα άκρα.
Μα τι τα σκέφτεσαι όλ’ αυτά, Μάρκο; Εδώ δεν έχεις να κάνεις με κάποιο μυθιστόρημα. Η Πηνελόπη δεν είναι ηρωίδα του Ντίκενς. Είναι η κόρη σου. Το δικό σου το παιδί. Και λαχταράς – τώρα πια δεν είσαι έφηβος- λαχταράς μήπως και τύχει κι αγγίξει, χαθεί στη χώρα των άκρων. Από παλιά δεν έλεγες –ναι από παλιά έλεγε πως προτιμά το παιδί του να γίνει ένας μέσος άνθρωπος. Ούτε ο ιδιοφυής –γιατί κάτι μοναχικό κρύβει το ύψος- ούτε και ολότελα έσχατος- τι φοβερή υγρασία βγάζουν τα υπόγεια!
Σελίδα 61-62

Περισσότερα στο μπλογκ του:

http://manoskontoleon2.blogspot.com/