Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΜΑΛΟΥΚΑΣ
ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
«Μια συλλογή βιβλίων, Νικόλα, τη χάνεις μόνο από τρία πράγματα: από φωτιά, από νερό ή από το θάνατο. Στην Τρίτη περίπτωση όμως, τα βιβλία σου δε χάνονται, απλώς ξαναγυρνούν στο άπειρο σύμπαν όπου ψάχνουν οι υπόλοιποι συλλέκτες. Και στη συλλογή των σπάνιων βιβλίων του Μόστρα νομίζω πως συνέβη το τρίτο. Τα βιβλία υπάρχουν. Και περιμένουν να τα βρούμε!»
Σελίδα 147
«Ώ, παντού και πουθενά, Νικόλα! Ξέρεις, το πρόβλημα του χώρου απασχολούσε κι απασχολεί συνεχώς όλους τους βιβλιόφιλους. Έχω σκεφτεί ένα σχετικό αξίωμα: Όσο χώρο και να ΄χεις, πάντα θα είναι μικρότερος από τα βιβλία σου. Τόσο στην καρδιά σου, όσο και στο μυαλό σου, και φυσικά, στο σπίτι σου…
»Σκέψου, πάντα θα σου λείπει ένα ράφι για τη στοίβα που περισσεύει πάνω στο γραφείο ή το πάτωμα… Κι έπειτα, όλο φέρνεις και τίποτα δε φεύγει. Μπορείς να πετάξεις βιβλίο εσύ; Εμένα μου είναι αδύνατον. Μπορώ μόνο να εξορίσω κάποιους βαρετούς τόμους. Να τους στείλω στην αποθήκη, στο πατάρι, στον διάδρομο…»
Σελίδα 184
«Ναι, συμφωνώ. Ξέρεις τι λέω; Άνθρωπος χωρίς μυστικά είναι κενός άνθρωπος», είπε και το χαμόγελο είχε επιστρέψει στα χείλη του.
Σελίδα 282
