ΒΙΒΛΙΟπαρουσίαση "κυκλάμινου του βουνού"

Νίκος Ντακάκης - Η αδελφότητα των στεναγμών

2011-02-19T21:51:00.001+02:00

Νίκος Ντακάκης

Η αδελφότητα των στεναγμών

Α. Α. ΛΙΒΑΝΗ

Θα ήταν τεσσάρων χρονών ο Κώστας Αλεξίου, όταν ρώτησε την Ευτυχία αν ήταν η μητέρα του.

«Όχι, αγόρι μου, θεία σου είμαι», του απάντησε χωρίς να κομπιάσει αυτή.

Την κοίταξε λυπημένος. Βούρκωσαν τα ματάκια του και μαζεύτηκε σε μια γωνιά. Προσπάθησε να το πάρει στην αγκαλιά της και να το κρατήσει εκεί, μα αυτό έκανε σαν αγρίμι. Έκλαιγε, την κλωτσούσε, δεν μπορούσε να το ηρεμήσει με τίποτα.

Τότε σκέφτηκε να βάλει τα μεγάλα μέσα. «Έχω μια δουλειά για σένα», του είπε σοβαρά. «Άντε, σε παρακαλώ, κι άφησε τα παιδιαρίσματα».

Ήξερε πως ο Κώστας, όσο μικροκαμωμένος κι αδύνατος και να ήταν, πάντα ήθελε ν’ απασχολείται με κάτι.

«Τι δουλειά;» τη ρώτησε όλο περιέργεια ο μικρός και σταμάτησε αμέσως το κλάμα.

Η Ευτυχία έκανε πως κοιτάζει από το παράθυρο.

«Παρατεμπέλιασε σήμερα το γαϊδούρι, ούτε μέχρι το βράδυ δεν θα ’χει γεμίσει τη στέρνα με νερό, έτσι που πάει».

«Τώρα θα δει».

Ρούφηξε τη μύτη του και βγήκε έξω φουριόζος. Πήρε το μεγάλο καλάμι που είχε πάντα έξω από την πόρτα κι άρχισε να κυνηγά το γαϊδούρι.

Πήρε κι η Ευτυχία το καλάθι κι ένα μαχαίρι και βγήκε πίσω του. Μάζευε τα κολοκυθάκια από το περιβόλι και παράλληλα τον πρόσεχε. Ήσυχο τον έβλεπε. Απασχολήθηκε με τη δουλειά που του είχαν αναθέσει και βρήκε πάλι το κέφι του. Σε λίγο την πλησίασε. «Είδες πως γυρνάει πιο γρήγορα τώρα;» τη ρώτησε καμαρωτός.

«Εμ και βέβαια. Αφού κατάλαβε πως αν τεμπέλιαζε θα τον έδερνες!»

«Και πού είναι δηλαδή εμένα η μαμά μου τώρα;» την ξαναρώτησε.

Ανασηκώθηκε η Ευτυχία και του ’δειξε τον ουρανό. Μόλις είχε προβάλει ο ήλιος από ένα συννεφάκι, άσπρο και διάφανο, που τον έκρυβε μέχρι εκείνη την ώρα.

«Εκεί πάνω».

«Πού, στο σύννεφο;»

«Ναι, αγόρι μου. Σ’ αυτό το μικρό συννεφάκι. Είναι εκεί πάνω. Κάθεται σε βλέπει και σε καμαρώνει».

Ο μικρός γύρισε προς το σύννεφο θυμωμένος.

«Κατέβα γρήγορα από κει πάνω, ακούς;» φώναξε μ’ όλη του τη δύναμη. Γούρλωσαν τα μάτια του, κοκκίνισε το προσωπάκι του, πετάχτηκαν οι φλέβες στον αδύναμο λαιμό του.

Η Ευτυχία τα ’χασε μ’ αυτή του την αντίδραση. Κόντευαν να την πάρουν τα κλάματα. Το πήρε κοντά της.

«Άκουσέ με, Κωστάκη μου», του είπε στοργικά. «Η μαμά σου ήταν πολύ καλή. Γι’ αυτό τη διάλεξε ο καλός Θεούλης και την πήρε μαζί του. Ήθελε να τον βοηθά και να επιβλέπουν μαζί όλα τα παιδάκια του κόσμου. Αγαπούν τα καλά παιδάκια, όπως είσαι εσύ και προσπαθούν να βάλουν μυαλό στ’ άτακτα».

«Να τα δείρουν».

«Δεν χρειάζεται να τα δείρουν. Να τους μάθουν πρέπει να γίνουν κι αυτά καλά παιδιά σαν κι εσένα».

«Κι εμένα δηλαδή, δεν θα ξανάρθει ποτέ η μαμά μου;»

«Δεν μπορεί τώρα πια. Αλλά στη θέση της άφησε εμένα που σ’ αγαπώ και σε φροντίζω. Αλλά πες μου αλήθεια, πώς σου ήρθε και τα ρωτάς αυτά;»

Ενδιαφέρει ποιητές και συγγραφείς

2010-03-10T22:27:00.000+02:00

Σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς

Το Αρχείο Σύγχρονων Ελλήνων Συγγραφέων του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) αποτελεί μια προσπάθεια συστηματικής καταγραφής και παρουσίασης της τρέχουσας λογοτεχνικής παραγωγής της χώρας μας. Το Αρχείο Σύγχρονων Ελλήνων Συγγραφέων ξεκινάει παίρνοντας ως βάση τους συγγραφείς, τους τίτλους και τους εκδότες που έχουν καταγραφεί στη ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ.

Κάθε συγγραφικό λήμμα περιλαμβάνει βιογραφικό σημείωμα, πλήρη εργογραφία, τίτλους βραβείων και διακρίσεων, μεταφραστικό έργο και μεταφράσεις, απόσπασμα χαρακτηριστικού έργου, που δεν υπερβαίνει τις 800 λέξεις, φωτογραφία, οπτικοακουστικό υλικό (ηχογραφημένες ή βιντεοσκοπημένες αναγνώσεις διάρκειας 3 λεπτών σε ψηφιακή μορφή), αλλά και επίσημες ιστοσελίδες, ιστολόγια και διαδικτυακούς τόπους, που παρουσιάζονται ως σύνδεσμοι για να αποκτήσουν οι χρήστες πρόσβαση σε ευρύτερο πληροφοριακό υλικό.

Το Αρχείο Σύγχρονων Ελλήνων Συγγραφέων είναι ανοιχτό σε όλα τα λογοτεχνικά σωματεία και σε όλους τους συγγραφείς που θέλουν να φιλοξενηθούν στις σελίδες του, ενημερώνεται συνεχώς με τα καινούργια στοιχεία της λογοτεχνικής βιβλιοπαραγωγής, ενώ προετοιμάζεται η ενημέρωσή του με βασική κριτικογραφία.

Παράλληλα με το Αρχείο Σύγχρονων Ελλήνων Συγγραφέων λειτουργεί το Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών που έχουν γεννηθεί από τον 19ο αιώνα έως το 1940. Το Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών έχει συγκροτηθεί σε συνεργασία με το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ) και περιλαμβάνει βιογραφικό, εργογραφία και βιβλιογραφία, καθώς και φωτογραφίες συγγραφέων και χειρογράφων.

Η δημιουργία αρχείων για τους συγγραφείς και η συνεχής ενημέρωσή τους είναι μια διαδικασία «ζωντανή», που ελπίζουμε ότι θα βρει ανταπόκριση στους ανθρώπους του βιβλίου και θα κερδίσει την συμπάθειά τους για ενδεχόμενα λάθη ή παραλήψεις. Είμαστε στη διάθεσή σας για κάθε συμπλήρωση ή διόρθωση που μπορείτε να στέλνετε με e-mail στη διεύθυνση fkaramanli@ekebi.gr ή με fax στο 210 9200305 (υπόψην Γραφείου Συγγραφέων). Επίσης, για περαιτέρω πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στο 210 9200323 (κα. Φιλίτσα Καραμανλή).

Από το blog της Ελένης Γκίκα

2010-03-10T22:24:00.000+02:00

ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΕΝΤΡΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΩΝ ΡΟΔΟΥ

Το Διεθνές Κέντρο Συγγραφέων και Μεταφραστών Ρόδου
σας προσκαλεί στο Συμπόσιο που διοργανώνει, με τίτλο
«Υποστήριξη και ανάδειξη του έργου των Συγγραφέων και Μεταφραστών»,
το Σάββατο 13 Μαρτίου 2010 και ώρα 18.30 στο ξενοδοχείο PLAZA,
όπου θα μιλήσουν συγγραφείς, μεταφραστές και δημοσιογράφοι.

Συμμετέχουν:
Ιωσήφ Βεντούρας, Εταιρεία Συγγραφέων
Λίλυ Εξαρχοπούλου, Εταιρεία Συγγραφέων
Κώστας Κουτσουρέλης, συγγραφέας, μεταφραστής
Οι δημοσιογράφοι: Ελένη Γκίκα (Έθνος), Βασίλης Ζηλάκος (Ελευθεροτυπία),
Κώστας Κατσουλάρης (BookPress), Ξενοφών Μπρουντζάκης (Το Ποντίκι),
Πόλυ Χατζημάρκου (Η Δημοκρατική της Ρόδου).
Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.

Είσοδος ελεύθερη για το κοινό Αναρτήθηκε από alef στις 2:37 μ.μ.

Λένε για σένα, μάννα...

2010-03-10T02:04:00.001+02:00

Με συγχωρείτε, κιόλας...

Λένε για σένα...

Εκείνες οι "τρισάγιες" μάνες...
ΘΕΣΣΑΛΙΑ, Διαδρομές, Γιώργος Θωμάς... ο φίλος σου, ο δάσκαλος που του πήγαινες κάποτε χόρτα...

Σε θυμάται γλυκά και μαζί σου και μένα, κι ας μην έχουμε ακόμα γνωριστεί!

Για μένα λένε:

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2010-03-01T03:03:00.004+02:00

Πρόσκληση

Πρόσκληση για το βιβλίο της Εύας Στάμου

Μεσημβρινές συνευρέσεις

ΜΕΛΑΝΙ

Βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ (Σταδίου 24)

Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010

Θα μιλήσουν:

Αλέξης Ζήρας, πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων
Ελένη Γκίκα, συγγραφέας και κριτικός

θα ακολουθήσει συζήτηση της συγγραφέως με τον κριτικό Λάμπρο Σκουζάκη

Μεσημβρινές Συνευρεύσεις - Εύα Στάμου

2010-02-25T01:20:00.000+02:00

Κριτικές Ματιές

Γράφει η Ναταλία Ιωαννίδου από τη Λευκωσία

Οι «Μεσημβρινές Συνευρέσεις» είναι το πρώτο βιβλίο της Εύας Στάμου που διάβασα. Το βιβλίο είναι μικρό σε μέγεθος, 145 σελίδες, ευκολοδιάβαστο και τολμηρό μαζί. Η Εύα Στάμου τολμά και περιγράφει μέσα από τα οκτώ διηγήματα του βιβλίου τις σεξουαλικές επαφές, τη μοναξιά, την ανάγκη των ανθρώπων να ακουμπήσουν την ελπίδα τους σε κάποιο δικό τους σε μια ιδιαίτερη φάση της ζωής τους. Τις περισσότερες φορές αυτό γίνεται χωρίς χρώμα και άρωμα … ακόμα και η ερωτική πράξη γίνεται καθαρά από ανάγκη!

Ο τρόπος γραφής της συνδυάζει ρεαλισμό και πρόκληση! Δύσκολος συνδυασμός. Καταπιάνεται με στοιχεία της καθημερινής ζωής και παρασύρει τον αναγνώστη σε ένα πολύ διαφορετικό τρόπο σκέψης .... θα έλεγε κανείς, πως τον καλεί να απελευθερωθεί από κάτι ... να βιώσει διαφορετικές εμπειρίες ….Φαντάζομαι πως η συγγραφέας ταυτίζει την πένα της με τις εμπειρίες της ως ψυχοθεραπεύτρια. Προσωπικά, νιώθω ότι η ίδια εμπνέει εμπιστοσύνη γιατί αγαπά το αντικείμενό της! Παρατηρεί τους πρωταγωνιστές των ιστοριών της από απόσταση. Είναι μακριά τους για να μπορούν να κινούνται άνετα στο χώρο, αλλά είναι και τόσο κοντά τους μη τύχει και κρυώσουν!

Οι ήρωες των διηγημάτων του βιβλίου κυκλοφορούν σε πολυσύχναστα μέρη και συνεχώς ψάχνουν να βρουν αυτό το κάτι που θα δώσει φως στη μοναξιά και τους φόβους τους, προσπαθούν να ανακαλύψουν την ταυτότητά τους μέσα από πράγματα και γεγονότα που ποτέ δεν θα τολμήσουν να διεκδικήσουν.

Οκτώ διαφορετικές ιστορίες που μιλούν για τη σαρκική επαφή, τη μοναξιά, την ανικανότητα των ανθρώπων να εκφραστούν. Οι φόβοι, οι ανησυχίες, τα αισθήματα ενοχής και οργής, τα πάθη των σύγχρονων ανθρώπων γίνονται αναπόσπαστο μέρος του βιβλίου.

Το γράμμα που λείπει - Ελένη Γκίκα

2010-02-25T00:51:00.000+02:00

"όχι, δεν αποχαιρετιστήκαμε σωστά", λες και υπάρχει, τελικά, σωστός αποχαιρετισμός...

Ελένη Γκίκα
Το γράμμα που λείπει
Ένα ποιητικό De profundis της ταλαντούχου ποιήτριας και πεζογράφου

Ελένη Γκίκα, Το γράμμα που λείπει, Άγκυρα 2009, σελ. 95

Το συζητούσα προχθές με τους μαθητές μου: Σε μια επικοινωνιακή κατάσταση, ο πομπός του μηνύματος μπορεί να σκέφτεται περισσότερο ή λιγότερο τον εαυτό του κατά τη στιγμή της εκφοράς, και περισσότερο ή λιγότερο τον δέκτη. Σχηματοποιώντας θα έλεγα ότι ο ποιητής σκέφτεται περισσότερο τον εαυτό του ενώ ο πεζογράφος περισσότερο τον δέκτη-αναγνώστη, ειδικά αν το συγγραφικό του έργο είναι και το μέσο βιοπορισμού του. Δεν έχω υπόψη μου κανένα ποιητή που να έγραφε ποιήματα για να ζήσει, ενώ ξέρουμε πάρα πολλούς πεζογράφους - ο Μπαλζάκ και ο Ντοστογιέφσκι είναι οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις - που ζούσαν από τη συγγραφή.
Άλλη διαφορά: οι πεζογράφοι συχνά αυτοβιογραφούνται, ενώ οι ποιητές εξομολογούνται. Η Ελένη Γκίκα χρησιμοποιεί την πεζογραφία για να αυτοβιογραφηθεί, και την ποίηση για να εξομολογηθεί. Τουλάχιστον αυτή την εικόνα έχω από τα τέσσερα μυθιστορήματά της, τα οποία έχουμε παρουσιάσει από το Λέξημα, και τώρα από την τελευταία της ποιητική συλλογή.
Το ποίημα είναι όπως το όνειρο, κατά την ψυχαναλυτική εκδοχή τουλάχιστον: προσπαθεί να αποκαλύψει και ταυτόχρονα να κρύψει, κυρίως όταν το περιεχόμενό του έχει σχέση με προσωπικά βιώματα του ποιητή.
Και της ποιήτριας. Αν και, μπορούμε να πούμε, η κάλυψη του βιώματος με το ένδυμα της τέχνης δεν έχει μόνο, ή κυρίως, στόχο την απόκρυψη, αλλά και την αισθητική απόλαυση που προσφέρει η ομορφιά του ίδιου του ενδύματος. Και η ομορφιά του ενδύματος με το οποίο «καλύπτει» κρύβοντας και αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα την τραυματική εμπειρία της απώλειας του αγαπημένου σ'A αυτά τα ποιήματά της η Ελένης είναι όντως εξαιρετική.
Αλλά θα επιμείνω στο «κρυπτικό» της ποίησης, με μια έννοια ψυχαναλυτική και όχι με την έννοια της σκοτεινότητας, με την οποία κάποιοι ποιητές κρύβουν την κενότητά τους και είναι οι κυρίως υπεύθυνοι της απομάκρυνσης του μεγάλου κοινού από την ποίηση.
Επιμένω, γιατί ο τίτλος αυτής της συλλογής είναι γρίφος, και πιθανότατα η Ελένη θέλει να μείνει γρίφος. Μιλώντας για το «Γράμμα που λείπει» δεν σκέφτεται τον αναγνώστη αλλά τον εαυτό της, τον εαυτό της σε ένα αυτοβιογραφικό επεισόδιο το οποίο την είχε φορτίσει υπέρμετρα, και αποφορτίζεται μ'A αυτά τα ποιήματα. Ή μήπως δεν έλυσε και αυτή το γρίφο;
Είναι το γράμμα σε μια λέξη ενός σταυρόλεξου; Και ποια λέξη; Είναι ένα πολύτιμο γράμμα που ξαφνικά η Ελένη διαπιστώνει έντρομη ότι λείπει από το κουτί που έχει φυλαγμένα τα γράμματά του, σαν ιερό κειμήλιο; Είναι ένα γράμμα σε μια λέξη που δεν διαβάζεται, και που αυτή ή εκείνη η εκδοχή μας δίνουν άλλη λέξη; Αυτό μόνο η Ελένη το ξέρει. Μπορεί και να το αποκαλύψει ένας άλλος βιβλιοκριτικός, πιο ικανός από εμένα. Πάντως δεν πιστεύω ότι έγινε μόνο για χάρη ενός διακειμενικού εφέ, στο οποίο παραπέμπει η Ελένη παραθέτοντας στην αρχή της συλλογής ένα απόσπασμα από το «Υποθετικό ποίημα» του Μπόρχες.
Αυτό δεν ταιριάζει να το γράψει ένας βιβλιοκριτικός, μπορεί να το πει ένας αναγνώστης, αλλά πρώτη φορά μου συνέβη με ποιητική συλλογή (είμαι δηλωμένος λάτρης της πεζογραφίας), να τη ρουφήξω κυριολεκτικά αναβάλλοντας την καθιερωμένη μου σιέστα.
Στην πεζογραφία ασχολούμαι κυρίως με πράγματα που με εξιτάρουνε, ενώ στην ποίηση με τις υφολογικές νησίδες. Εδώ θα ξεκινήσω, ως σύγχρονος Αριστοτέλης, αμφιβάλλοντας για την εγκυρότητα του παρακάτω συλλογισμού:
«Υπάρχει Θεός,
ανακουφισμένη σκέφτηκε,
αφού υπάρχει τέτοιο φεγγάρι.
Υπάρχει Θεός
αφού υπάρχει τέτοια Ομορφιά…».
Είναι στίχοι από το πρώτο ποίημα της συλλογής που της δίνει και τον τίτλο. Όμως δεν έχει να κάνει με τη συνηθισμένη πρακτική, ο τίτλος ενός ποιήματος ή ενός διηγήματος να δίνεται και σε ολόκληρη τη συλλογή. Η φράση «το γράμμα που λείπει» απαντάται κάμποσες φορές σε άλλα ποιήματα.
Βέβαια θα μπορούσα να πω κι εγώ με τη σειρά μου ότι «Υπάρχει Θεός αφού…». Γιατί να μην είμαι κρυπτικός κι εγώ σαν βιβλιοκριτικός και να είναι μόνο οι ποιητές; Αλλά το παραπάνω μόνο η Ελένη μπορεί να το αποκρυπτογραφήσει.
Τελικά ο Καβάφης είναι μια ανεξόφλητη οφειλή. Διαβάζω στίχους και σκέπτομαι αντίστοιχους του Καβάφη. Να είναι κρυπτομνησία από τη μεριά του ποιητή, της ποιήτριας στην προκειμένη περίπτωση; Διαβάζοντας τους στίχους «εγώ, που άλλα νοσταλγώ/ γι άλλα πονάω» (σελ. 28) θυμάμαι τους καβαφικούς στίχους από τη Σατραπεία «Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι' άλλα κλαίει».
Ένα ποίημα με μια πρωτότυπη επινόηση είναι το «Η σιγουριά του ερωτηματικού». Εδώ παρελαύνουν σχεδόν όλα τα σημεία στίξεως: «…εκείνη η παλιά/άνω τελεία και/ερωτηματικά. Μόνο ερωτηματικά/υπάρχουν στη ζωή/και αποσιωπητικά…./πώς τον ξεγέλασαν κάποτε τα θαυμαστικά/να το θυμάται./Αυτή τη φορά να μην ξεχάσει την παύλα» (σελ. 38).
Το «για λίγη χρυσόσκονη που περίσσεψε» μπορεί να θεωρηθεί σαν ποίημα αλληγορικό, απλά αντιστρέφοντας μια μεταφορά: «…κι ας λάμπει τόσο. /Σαν αυταπάτη. Σαν ψέμα./…/Κι όμως πως γίνεται να ξαναγεννιέται/ένα χρόνο μετά»; (σελ. 42). Και η αντιστροφή: Η αυταπάτη, το ψέμα, λάμπουν κι επανέρχονται, σαν τη χρυσόσκονη με την οποία στολίζουμε το δέντρο κάθε χρόνο.
Πιο κάτω διαβάζουμε: «Αλήθεια, πόσο πανικό/ μπορεί ν'A αντέξει ο άνθρωπος/ και τι μπορεί να σου εξασφαλίσει/ μια σοκολάτα στο σκοτάδι» (σελ. 50). Ο τελευταίος αυτός στίχος αποτελεί τον τίτλο του επόμενου ποιήματος.
Ελένη μου, τίποτα δεν μπορεί να σου εξασφαλίσει μια σοκολάτα στο σκοτάδι, τίποτα. Πολλές όμως;
Τη μεγαλειώδη σου παρομοίωση σ'A αυτό το επόμενο ποίημα, μόνο εγώ μπορώ να τη νιώσω: «Ήρθες/ σαν σοκολάτα στο σκοτάδι». Και τι υπέροχο που είναι αυτό το (πάλι ο Καβάφης): «Αν δεν πνιγείς, στο μεταξύ, στη σαντιγί/ σαν βγεις στον πηγαιμό για τη Μαρέγκα/ να εύχεσαι να πας από σκασμό» (σελ. 69).
Στην προηγούμενη βιβλιοκριτική μας μιλήσαμε για υπερδιακειμενικότητα, μια διακειμενικότητα δηλαδή τραβηγμένη από τα μαλλιά. Μια τέτοια βλέπω στους παρακάτω στίχους:
«Εκείνο που αλλάζει
είναι το παρελθόν
γι αυτό κι είναι
τρομακτικό το μέλλον
μια ανάσα το παρόν
έμπλεο
με ό,τι έζησα
και ό,τι δεν έζησα,
λαθρεπιβάτης».
Μου θύμισαν τους παρακάτω στίχους από την «Ερωφίλη»: «Τ' οψές εδιάβη, το προχθές πλιο δεν ανιστοράται/ σπίθα μικρή το σήμερο στα σκοτεινά λογάται».
«Τα καθησυχαστικά σύμφωνα» είναι επίσης ένα ποίημα πολύ επινοητικό: «Σίγμα/ όπως σιωπή/ θωπευτική/ Πι/ όπως/ πέλαγος…/ Ρο/ ρυάκι γάργαρο». Είναι τα σύμφωνα από το όνομα του αγαπημένου.
Μπορεί η λογοτεχνικότητα να δίνει αισθητική δύναμη σε κάποιους στίχους, όμως καμιά φορά η απλότητα δίνει μια πρωτοφανή δύναμη αισθήματος. Θα κλείσω την παρουσίαση αυτής της εξαιρετικής ποιητικής συλλογής με τους παρακάτω στίχους της Ελένης: «Όχι, δεν αποχαιρετιστήκαμε σωστά. / Κι ετούτο τον καημό, κανένας δεν θα μπορέσει/ τελικά να καταλάβει» (σελ. 29).

Μπάμπης Δερμιτζάκης

ΥΓ. Αχ Μπάμπη μου καλέ, πάντα με συγκινείς, τόσο μα τόσο γενναιόδωρος πάντα, αλλά μάλλον σας ξεγελώ λίγο, είμαι και δεν είμαι! Οταν τα γράφω, είμαι. Οταν γίνουν βιβλίο, έχω γυρίσει σελίδα, είμαι μια άλλη σαν την Αλίκη κι εγώ. Τώρα είναι όσα έγιναν και όσα εν δυνάμει θα μπορούσαν αλλά δεν... συνήθως την ζωή που δεν ζήσαμε, την εκδοχή που δεν γνωρίσαμε αλλά με τα ίδια τα γράμματα και τις σιωπές και τις κρυφές πληγές και τις κραυγές που μας πονούν. Γύρευε τί είναι δικό μας και τι θα θέλαμε και τι μας αφορά και τι όχι... Ευχαριστώ, μου λείπουν τα σαββατιάτικα πρωινά κι οι σοκολάτες μας. Απόψε μια Ute Lemper θεική! Φιλί
ΥΓ2. Κι εκείνο το "λαθρεπιβάτης" που ακόμα με μπερδεύει? Το έγραψα? Κι ύστερα, μπα, δεν μπορεί να το 'γραψα εγώ, αφού από τέτοιο υπήρξα? Δεν υπήρξα! Ε, Μπάμπη? Μπα...
ΥΓ3. Το κείμενο του Μπάμπη Δερμιτζάκη δημοσιεύτηκε στο Λέξημα. Αλήθεια εκείνος ο Μανιάτης ζει? Εντελώς χαθήκαμε, κάτι θα κάνω να μας μαζέψω, μου λείψατε. Πολύ.

Αναρτήθηκε από alef στις 1:48 π.μ.

Της εκπλήξεως!

2010-02-25T00:26:00.001+02:00

Tuesday, February 16, 2010

Για την Αγάπη μου τόσα και τόσα!

Η Κατερίνα πήγε την Τζαννή μου στα χιόνια του Πηλίου

Ηθελα να πώ ότι αυτή η μπλογκογειτονιά με έχει γεμίσει τόσες χαρές απο τόσους μακρινούς και κοντινούς φίλους.

Η αγάπη αυτή των φίλων μου γεμίζει τις μέρες και τιχ νύχτες μου, καθώς είναι άδολη, απρόσμενη, μοναδική. Για το βιβλίο μου γράφουν οι φίλοι και οι φίλες με μια ματιά άκρως πρωτότυπη καθώς δεν ΄γράφουν απο καρδιάς χωρίς να επηρεάζονται απο τις νόρμες και τους συσχετισμούς.

Σήμερα καταθέτω τις μπλογκοπαρουσιάσεις του βιβλίου μου σε διάφορες μορφές. Απο τα υπέροχα βιντεάκια της Κατερίνας μου μέχρι τα κείμενα της Εφης, του Δεποινάριου, της Μαίρης και πρόσφατα την καλλιτεχνική παρουσίαση αποσπάσματος απο την Μαρίνα μου, η μπλογκογειτονιά με έχει γεμίσει απίστευτες χαρές. Και προπάντων, μια αγαλλίαση ότι έχω ανθρώπους που με νοιάζονται, με σκέφτονται, ταυτίζονται μαζί μου και γίνονται συνοδοιπόροι σ΄αυτό το ανηφορικό μονοπάτι της συγγραφής.

Σας ευχαριστω όλες και όλους απο καρδιάς.

Για την Αγάπη των Άλλων", Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη

Της Εφης Πυλαρινού

Το βιβλίο γράφτηκε στη γειτονιά που ζούσα το πρώτο χειμώνα στο Μόντρεαλ. Η ιστορία βρήκε τον σπόρο της στην πόλη που έζησα πριν πληγωθεί από την 11 Σεπτεμβρίου. Τη Νίσυρο δεν την περπάτησα. Μα μα το Θεό, τον Στρατή τον συνάντησα, τον ξέρω και τον βλέπω παντού. Είναι όλα αυτά που περιμένει κάθε θηλυκό από το αρσενικό, και που δεν γίνεται να εκπληρωθούν. Ο Στρατής της Τζαννής είναι το αρσενικό αρχέτυπο της πατριατριαρχικής κοινωνίας που είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των συναισθηματικών και πνευματικών αναγκών κανενός θηλυκού; της γυναίκας του, της οικογένειας του. Και συνάμα, εμείς τα θηλυκά σαν ατελείωτα δημιουργικά πλάσματα, βρίσκουμε τρόπους να συμφιλιωθούμε με αυτή την πραγματικότητα. Βρίσκουμε τρόπους να γλύφουμε τις πληγές και στερημένες να στολιζόμαστε και να πλάθουμε οικογένειες.

Γράφοντας για ένα ήδη πολυσυζητημένο βιβλίο δεν είναι απλό. Τα κύρια στοιχεία του μυθιστορήματος, χαρακτήρες, χρονική και κοινωνική τοποθέτησή, έχουν ήδη καλυφθεί και συζητηθεί.

H έμπειρη συγγραφέας παρότι δημοσιογράφος, έχει βαθιά κατανοήσει ότι η αλήθεια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τα γεγονότα. Οι αναγνώστες φυσικά θέλουν να ανακαλύψουν την αλήθεια στα: γιατί, πως οδηγήθηκε, για ποιο λόγο, τι έφταιξε, πως το άντεξε κτλ.

Στη ζωή δεν έχει τόσο σημασία το τι συμβαίνει αλλά το πως το διαχειριζόμαστε, και σε αυτό ακριβώς μιλάει η συγγραφέας που χρησιμοποιεί άριστα “συναισθηματικά αγκίστρια” και μας “αρπάζει” και μας κρατάει παρακαλοθούντας τα βιώματα των χαρακτήρων της.

Η ανάλυση του έργου από τεχνική άποψη, πλοκή, υποπλοκές, το λεγόμενο στο κινηματογράφο “inciting incident”, δηλαδή το καταλυτικό επεισόδιο, η κρίση που επακολουθεί, ο ρυθμός που εναλλάσσονται οι σκηνές; θα αποκάλυπτε ένα έργο έτοιμο να ειπωθεί κινηματογραφικά και χωρίς λόγια.

Κλείνω λέγοντας ότι διαβάζοντας το μυθιστόρημα της Ιουστίνης, δεν μπορώ παρά να προσμένω τις καλοκαιρινές γυναικείες συζητήσεις στην Ελλαδα για το “τι θα έκανες εσύ αν ήσουν η Τζαννή και η Μαργαρίτα? Γιατί ο Στρατής δεν εμφανίστηκε ποτέ?”

Κάθε άνθρωπος κάνει αυτό που θεωρεί “σωστό” αλλά μοιραία από την δική του την οπτική γωνία και κοσμοθεωρία.

Εφη Πυλαρινού
Καθηγήτρια Οικονομίας McGill, Συγγραφέας

http://efipyl.blogspot.com/

Και μια βόλτα στη θάλασσα της Μαγνησίας απο την Κατερίνα

Αγάπη απο το Δεσποινάριον

Σημερα θελω να αλλαξω θεμα. Η κατασταση εδω εχει ως εξης: Ολημερις φτυαριζουμε, τη νυχτα ριχνει χιονι. Και δεν το κρυβω οτι με εχει κουρασει πολυ. Φοβαμαι οτι οσο ασχολουμαι μαζι του τοσο θα με καταδυναστευει. Ξεφευγω λοιπον για λιγο για να μιλησω για την αγαπη των μπλογκοφιλων.

Συγκεκριμενα για την αγαπη δυο κυριὠν. Η μια ειναι η σχολιαστρια με το ονομα Μαρθα που γραφει απο το βορεινο Σικαγο. Η αλλη ειναι η γνωστη μας και αγαπημενη Καναδεζα του ακομα πιο βορεινου Μοντρεαλ. Η πρωτη με σκεφτηκε οταν ηταν σε διακοπες στην Θεσσαλονικη. Μπηκε σε ενα βιβλιοπωλειο και αγορασε το βιβλιο που εγραψε η δευτερη και που δεσποζε σε ολες τις προθηκες,

” Για την αγαπη των αλλων”

Επιστρεφοντας στην Αμερικη η Μαρθα μου ταχυδρομησε το βιβλιο. Αρχισα να το διαβαζω πριν δυο εβδομαδες, κλεφτα τα Σαββατοκυριακα. Το Σαββατοκυριακο ομως της μεγαλης χιονοθυελλας, εκει διπλα στο τζακι, ολοκληρωσα την αναγνωση του.

Δεν μπορουσα ποτε να φανταστω ποση δουλεια εκανε η Καναδεζα φιλη μου περσυ οταν ειχε παει και ειχε καθησει με τις εβδομαδες στη Ροδο. Εγω νομιζα οτι εκανε μπανακια και βιζιτες σε φιλους. Εκεινη ομως μελετουσε κι εγραφε. Μια Επτανησια στα Δωδεκανησα. Μελετησε την ιστορια, τα ηθη, τα εθιμα, και εγραψε την ιστορια της Τζαννης απο την Νισυρο. Εγραψε την ιστορια της Μαργαριτας που προδοθηκε απο μια αγαπη, και ομως συνεχισε να ζει γιατι οπως ειπε: Η ζωη ειναι μεγαλυτερη απο την αγαπη. Δεν ξερω αν αυτη η εκφραση ειναι της συγγραφεως, η αν ανηκει στην ηρωϊδα της. Και φανταζομαι εξαρταται απο την δυναμη και τον εσωτερικο κοσμο της καθε Μαργαριτας να πει αν η αγαπη ειναι μεγαλυτερη απο την ζωη η η ζωη μεγαλυτερη απο την αγαπη.

Εζησα λοιπον νοερα για λιγο στα Δωδεκανησα των Ιταλων δικτατορων προπολεμικα και μεταπολεμικα. Εζησα για λιγο στην Αθηνα της κατοχης μεσα απο τις περιπετειες των δυο παιδιων απο τη Νισυρο. Κι εμαθα αρκετες πολιτιστικες και πολιτισμικες λεπτομερειες που δεν τις ηξερα.

Σκεφτομαι οτι οταν κατι γινεται στον κοσμο δεκα η εικοσι χρονια πριν ερθουμε εμεις στον κοσμο, φαινεται τοσο μακρυνο και αγνωστο μονο και μονο γιατι δεν το εχουμε ζησει. Τα ηθη και τα εθιμα, οι σκεψεις και οι πραξεις των ανθρωπων που εζησαν πριν απο μας φανταζουν σαν να υπηρξαν στατικα καπου στο παρελθον. Οι διηγησεις των συγγραφεων οπως εδω της Ιουστινης, μας βοηθανε να τις δουμε νοερα σε εξελιξη. Να αντιπαραβαλλουμε πολιτισμους και να συγκρινουμε ιστοριες. Να απορησουμε με την εξελιξη και να αναλογιστουμε μια ζωη στο παρελθον και σε αλλες κοινωνιες.

Η σημερινη γραφη δεν αποτελει κριτικη. Αυτα τα αφηνω για τους ειδικους. Στην φιλη μου την Ιουστινη που γνωρισα τον Δεκεμβρη, θελω να ευχηθω να μας χαριζει παντα ωραιες στιγμες με τα βιβλια της. Και καθε καινουργιο βιβλιο να ειναι καλυτερο απο τα προηγουμενα, οπως τουτο δω. Και την ευχαριστω για οσα εμαθα.

Και ενα μεγαλο ευχαριστω στην Μαρθα που εστω κι αν δεν εχει μπλογκ, ειναι ενα μεγαλο κομματι της μπλογκογειτονιας. Και μια απιστευτα γενναιοδωρη γυναικα.
Τις δυο αγαπημενες μου φιλες, τις φιλω γλυκα.

Δεσποινάριον
http://despinarion.wordpress.com/

Η όμορφη φωτογραφική προσαρμογή του αποσπάσματος ανήκει στη Μαρίνα Καβαλιεράκη

Αγάπη απ΄τη Λευκάδα της Μαίρης Καλυβιώτου

Το Τζαννή το ήξερα γι ανδρικό όνομα. Στα Δωδεκάνησα είναι και γυναικείο. Για την αγάπη των άλλων. Από τη Νίσυρο στη Ρόδο και μετά στην Αθήνα. Πιο πριν και σε όλο το βιβλίο παρούσα η Αμερική. Η Νέα Υόρκη. Και στο βάθος η Πόλη. Η θάλασσα ανάμεσα τους.Δυο κοπέλες, η Μαργαρίτα και η Ματούλα δένονται από μικρές με μια μοναδική φιλία, φιλία χωρίς διακυμάνσεις, χωρίς προδοσίες. Τα χρόνια της ιταλοκρατούμενης Δωδεκανήσου.

Το βιβλίο, αν και δωρικό, όπως γράφτηκε, έχει μια πολυπλοκότητα και είναι πολυεπίπεδο. Αγγίζει και αναλύει σχέσεις των ζευγαριών που η ανάγκη ή ο έρωτας τα έσμιξε αταίριαστα.

Αναλύει τα αυστηρά ήθη της μητριαρχικής κοινωνίας των Δωδεκανήσων, την προσήλωση στο καθήκον, στην οικογένεια, στην αγάπη.Φόντο η θάλασσα, ο μισοχαμένος πατέρας, η μικρή κοινωνία, το ηφαίστειο που στον κρατήρα του η Τζαννή, ως νέα Πυθία, ανασαίνοντας τις αναθυμιάσεις, ψάχνει να μαντέψει το καλύτερο για την οικογένεια της.Ο Αθανάσης με την προσήλωση του στην οικογένεια, η Ματούλα που ακολουθεί τον έρωτα άδολα και αυθόρμητα κι εκείνος της χαρίζεται.

Το βιβλίο της Ιουστίνης Φραγκούλη μιλάει για την αγάπη. Για τα διλήμματα της. Για τον ξενιτεμό, για την αυτοθυσία.Είναι η ζωή μεγαλύτερη από την αγάπη? Αυτό είναι το ερώτημα που θέτει το βιβλίο.Για τον Αθανάση που αρνείται να αρραβωνιαστεί επίσημα επειδή είναι πιστός στα πατροπαράδοτα ήθη, τελικά επιστρέφει στην αγάπη του στην οποία έμεινε πιστός.

Ο Γεράσιμος διαλέγει τη ζωή μακριά από το πατρογονικό νησί , ψάχνει να βρει την αγάπη αλλά στο τέλος παραδίνεται στη ζωή και ακολουθεί την τύχη του, προδίδοντας την αγάπη του για χάρη της αναρρίχησης.Για την Πατρικία που η ζωή τη λύτρωσε από το άγχος της αριστοκρατίας, για το Στρατή που αψήφησε οικογένεια κι αγάπη για να φύγει μακριά, όπως ο Σταύρος στο "Αμέρικα, Αμέρικα", , για την Μαργαρίτα που αποζητά την αρμονία και την αξιοπρέπεια μέσα από τη θυσία της. Διότι ξέρει με τη σοφία της πως η ζωή είναι μεγαλύτερη από την αγάπη και σε παρασύρει στο πέρασμα της με την ορμή της.

Η Αμερική είναι ο τελικός προορισμός, η λύτρωση την οποία η οικογένεια περίμενε τόσα χρόνια με τη μορφή του πατέρα.Το βιβλίο της Ιουστίνης Φραγκούλη μιλάει για μια αληθινή ιστορία που τη γέννησε η Νίσυρος, μεγάλωσε στη Ρόδο, ενηλικιώθηκε στην Αθήνα και έβλεπε στα όνειρα της την Αμερική.

Μαίρη Καλυβιώτου

http://merologies.blogspot.com/

Posted by Ιουστίνη Φραγκούλη at 12:19 PM 19 comment

ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ

2010-02-11T23:29:00.001+02:00

Για να δούμε, θα ανεβεί, τώρα που έχω κάψει τα δικά μου αρχεία;

Πρόσκληση

2010-02-11T00:34:00.002+02:00

ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΕΣ ΣΥΝΕΥΡΕΣΕΙΣ

ΕΥΑ ΣΤΑΜΟΥ

ΜΕΛΑΝΙ

Αριστερά "έπεσε"...

2010-02-11T00:05:00.000+02:00

Μικρά βιβλία για μεγάλα όνειρα

Κυριακή, Φεβρουάριος 07, 2010

«Αριστερά έπεσε» ο Νίκος Μπελογιάννης

Σήμερα δημοσιεύθηκε στο Εθνος της Κυριακής το κείμενό μου για το βιβλίο της Ελλης Παππά Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου, το οποίο θα κυκλοφορήσει εντός των ημερών από τις εκδόσεις «Αγρα». Ιδού το δημοσίευμα, με τίτλο «Αριστερά έπεσε»ο Νίκος Μπελογιάννης:

Ενα πολύ ωραίο δημοσίευμα επί του ίδιου θέματος, έχει η «Αυγή» αναζητήστε το

posted by Εαρινή Συμφωνία at 7.2.10

Πρόσκληση

2010-02-10T23:59:00.000+02:00

Πρόσκληση

Το Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος
στο πλαίσιο κύκλου εκδηλώσεων
που οργανώνει με αφορμή
την Εθνική Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος
(27 Ιανουαρίου)

οι Εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ και
η Ελληνοαμερικανική Ένωση

σας προσκαλούν

την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010 ώρα 20.00
στο θέατρο της
Ελληνοαμερικανικής Ένωσης
σε εκδήλωση για την παρουσίαση του
νέου ποιητικού βιβλίου του Ιωσήφ Βεντούρα

Κ Υ Κ Λ Ω Ν Ι Ο

Θα μιλήσουν οι
ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ, Ποιητής
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ, Ιστορικός, Παν. Αιγαίου
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ, Ποιητής
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Κριτικός

Βιολί: Γιάννης Παπαδόπουλος

Ελληνοαμερικανική Ένωση, Μασσαλίας 22, Κολωνάκι
Τηλ. 2103680900 (εσωτ. 147)

Ένα θαύμα γραφής

2010-02-07T00:03:00.002+02:00

Ένα θαύμα γραφής

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Κλαρίσε Λισπέκτορ

Βραβεία Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου

2010-02-07T00:00:00.003+02:00

Βραβεία Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Νύχτα είναι θα περάσει!

2010-02-06T23:56:00.003+02:00

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Νύχτα είναι θα περάσει!

Σταύρος Σταυρόπουλος

Κι από δω, "Ευχαριστώ!"

2010-02-06T23:42:00.000+02:00

Justinaki having fun under the sun ή Τζουστινάκι λουόμενο στον ήλιο

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη εξαιρετικά στο Κυκλάμινο/ Κατερίνα Παπαθεοδώρου για το υπέροχο βίντεο που έφτιαξε με το βιβλίο μου στα χιόνια. Οσα ευχαριστώ κι αν της εκφράσω δεν θα είναι αρκετά. Ενα δάκρυ συγκίνησης μόνο.

Βιβλία αλλιώς...

2010-02-06T23:39:00.002+02:00

Βιβλία αλλιώς...

2010-02-06T23:38:00.002+02:00

Βιβλία αλλιώς...

2010-02-06T23:37:00.002+02:00

Βιβλία αλλιώς...

2010-02-06T23:36:00.002+02:00

Βιβλία αλλιώς...

2010-02-06T23:35:00.001+02:00

Βιβλία αλλιώς...

2010-02-06T23:31:00.002+02:00

Βιβλία αλλιώς...

2010-02-06T23:29:00.002+02:00

Κώστας Αξελός

2010-02-06T23:24:00.001+02:00

Η ποιητικότητα του Κόσμου, το Αίνιγμα και το Άνοιγμα στο Επερχόμενο

“Η τέχνη και οι διάφορες τέχνες στο σύνολό τους και μέσα στην ιστορία τους, συγκροτούν ανοίγματα, μας χαρίζουν ανοίγματα και συμβάλλουν στην ποιητικότητα του κόσμου που περιέχει και ξεπερνάει την ποίηση. Αστερισμοί του ανήκουστου, του αφανούς, του ανίδωτου, βοηθούν εμάς τους θνητούς όχι να νικήσουμε το θάνατο και να εγκατασταθούμε στην αιωνιότητα, αλλά να τον παραδεχτούμε, να τον ζήσουμε και να τον αναλάβουμε με φιλικότητα...”
Έγραψε κι έφυγε.
Αρχές της εβδομάδας έφτασε το βιβλίο του
“Το άνοιγμα στο επερχόμενο και Το αίνιγμα της τέχνης” απ' τις εκδόσεις “Νεφέλη”.
Στα μέσα της εβδομάδας, η είδηση: Ο Κώστας Αξελός πέθανε. Πλήρης ημερών, λέει.
Αλλά τί θα πει “πλήρης ημερών” για έναν δικό σου άνθρωπο; Και τί θα πει “πλήρης ημερών” για τον Αξελό, εντέλει;
“Η εποχή μας έχει πέσει χαμηλά και η φιλοσοφία ζει το τέλος της. Μετά από αυτήν υπάρχει χώρος για μια ανοιχτή ποιητική σκέψη”.
“Έρωτας είναι η αναζήτηση που έγκειται στη συνάντηση και τη μη συνάντηση με τον άλλον”.
“Το θηλυκό είναι το ήμισυ του κόσμου. Κάτι πολύ κυρίαρχο, όχι σε επίπεδο διάκρισης φύλων, άντρας – γυναίκα. Είναι σαν δύο δυνάμεις στον κόσμο. Η σχέση με το θηλυκό είναι ένα από τα σημεία συνάντησης των ανθρώπων μεταξύ τους και με τον κόσμο, και μαζί και απομάκρυνσης. Δεν μπορεί ποτέ να πραγματοποιηθεί η απόλυτη συνάντηση αρσενικού και θηλυκού”.
“Υπάρχει κρίση πολιτισμού, κρίση στον ψυχισμό των ανθρώπων, σε όλον τον κόσμο”.
“Να παίξουμε το παιχνίδι. Αφήνοντας τον εαυτό μας να παρασυρθεί από το παιχνίδι του χρόνου... Οχι για να περάσει ο χρόνος, αλλά για να περάσουμε μαζί με τον χρόνο”...
Ναι,
“σε μας εναπόκειται να μάθουμε να παίζουμε το παιχνίδι από το οποίο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε”,
“να ζεις με ορμή τη ζωή σου και να ετοιμάζεσαι ήρεμα για τον θάνατο. Με επιθυμίες ανεκπλήρωτες”.
Ακόμα και τώρα “φεύγοντας” μας παρηγορεί για το “επερχόμενο”, μαθαίνοντάς μας ασκήσεις αναπνοής, και την αξιοπρεπή ήττα της μισοτελειωμένης κίνησης, την τολμηρή απόγνωση της μη συνάντησης, την σοβαρότητα που θα πρέπει να διαθέτει, ακόμα και με το προαναγγελθέν φινάλε, το Παιχνίδι.
'Η παίζουμε ή δεν παίζουμε,
σαν τα παιδιά,
με την ίδια σοβαρότητα,
την ίδια μάταιη
απεγνωσμένη ελπίδα.
Ε ναι, αυτό είναι το καλύτερο αναμενόμενο φινάλε.
Μα το αίνιγμα και με το άνοιγμα. Στο επερχόμενο.
Ας είμαστε περίεργοι, σάμπως και κάτι άλλο μας απομένει;
Θα υπάρχει πάντα η Ποίηση. Κι αυτή η ανήκουστη, ανίδωτη, Ποιητικότητα του Κόσμου.
Την σύντροφό του σκέφτομαι. Η Κατερίνα Δασκαλάκη, η τυχερότερη και η πλέον άτυχη στον κόσμο.
Αλλά και τόσα χρόνια δίπλα του; Ποιητική Καθημερινότητα, Παράδεισος Γήινος ανοιχτός στο Ενδεχόμενο. Γεμάτη ζωή, να φεύγεις και να τα έκανες όλα, ως όφειλες... Επειδή μάλλον δεν υπάρχει μάταιη παρτίδα.

Αναρτήθηκε από alef στις 4:21 μ.μ.

Βιβλία αλλιώς...

2010-02-04T08:47:00.001+02:00

Όχι, δεν "πουλάμε"!

Βιβλία αλλιώς...

2010-02-04T03:37:00.000+02:00

Ο πραματευτής...

Βιβλία στα χιόνια της "καρδιάς" μου! Της Ζαγοράς, Πηλίου!

Βιβλία αλλιώς...

2010-02-04T03:35:00.002+02:00

Βιβλία στα πρώτα χιόνια

Εγώ σ' αγάπησα εδώ!

Δεσποινίς ετών 29 και κάτι ψιλά

2010-02-01T02:59:00.001+02:00

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ 29 ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΨΙΛΑ ...

Να μην ξεχάσω να συγχαρώ (έστω από δω) την Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη!
(Ήμουνα στα χιόνια, στην αυλή, στην Ζαγορά, Θεοφανία μου, όταν άκουσα την διαφήμιση στο Άλτερ!)
Μόνο εσύ ξέρεις πόσο χάρηκα!
Συγχαρητήρια και πάντα εμπνεύσεις!
Θα τα πούμε!...
Ως τότε... να μου φιλήσεις τον μπαμπά!
Όκευ;

Πρώτη έκδοση, εδώ!

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ 29 ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΨΙΛΑ

Γιώτα Ο Αντωνάκης! Είπαμε πως το σεξ μαζί του είναι όπως το σιδέρωμα... γίνεται κάθε Σάββατο και είναι αδύνατο να το γλιτώσω. Η μόνη μας συζήτηση είναι για λεφτά, για τα παιδιά και το μενού της ημέρας, ό,τι ακριβώς δηλαδή αναφέρω και στη μαμά Ανδρονίκη. Ευτυχώς δεν είμαι αναγκασμένη να κάνω και σεξ μαζί της κάθε Σάββατο. Σ' αυτό τουλάχιστον τη γλίτωσα! Τζένη Η μητέρα ήθελε να με δει δικηγόρο, γιατρό, «διπλωμάτη, βρε αδελφέ, θα το αντέξω». Το πρώτο ελαφρύ εγκεφαλικό το έπαθε όταν αρνήθηκα να δώσω στο πανεπιστήμιο και αποφάσισα να γίνω αεροσυνοδός. Το δεύτερο, πιο βαρύ, το έπαθε όταν τα έφτιαξα μ' ένα χορευτή! Εγώ όμως το έπαθα όταν δεν κατάφερα να μπω σε αεροδρόμιο ούτε για να κουβαλάω βαλίτσες. Μυρτώ Πρέπει να διαλέξω για ποιον θα πάω φυλακή... Για τον αναίσθητο γλοιώδη προϊστάμενό μου ή για την επί τρία συνεχή χρόνια ταλαιπωρία μου ονόματι «Νίκος»; Αν φτάσω στο σημείο να γίνω πανελλήνια είδηση και υπόδικος σε μια από τις εξαιρετικά, ομολογουμένως, ευάερες και ευήλιες φυλακές αυτής της χώρας, να το έχω ευχαριστηθεί τουλάχιστον... Ρούλης Ο Γιαννάκης! Που να μη σώσει, πάλι εξαφανισμένος είναι! Τι θα κάνω πια η έρημη; Τρία χρόνια μαζί και ακόμη να παραδεχτεί ότι του αρέσουν οι άντρες. Όχι, του αρέσει η Κλόντια Σίφερ, αλλά επειδή μένει μακριά, βολεύεται μ' εμένα. Λίγο φιλότιμο να είχε, τώρα θα έψαχνα για νυφικό... Μια παρέα, τέσσερα γενέθλια, τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι. Λίγο πριν από τα τριάντα ανακαλύπτουν με τρόμο ότι τίποτε απ' ότι ονειρεύτηκαν στα δεκαπέντε τους δεν έγινε πραγματικότητα και αποφασίζουν να κάνουν τη δική τους -ξεχωριστή για τον καθένα- επανάσταση, μια ανάσα πριν από την οριστική τους είσοδο στον εφιαλτικό κόσμο... των ενηλίκων.

Συγγραφέας:	ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΑΚΗ ΘΕΟΦΑΝΙΑ
Κατηγορία:	ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Εκδοτικός Οίκος:	ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ
Σελίδες:	340
Ημερομηνία Έκδοσης:	Νοέμβριος 2009
Διαστάσεις:	21Χ19
ISBN:	978-960-691-639-7
Τιμή:	14.26 € + 0.64 € 4.5% ΦΠΑ = 14.9 € -10% = 13.41 €

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2010-02-01T01:46:00.001+02:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Μάνος Κοντολέων

Πολύτιμα δώρα

Εικονογράφηση: Ρίτα Τσιμόχοβα

Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη και οι Εκδόσεις Πατάκη σας προσκαλούν στα 30 χρόνια συγγραφικής παρουσίας του Μάνου Κοντολέων, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Πολύτιμα δώρα.

Θα μιλήσουν:
Αγγελική Γιαννικοπούλου
Γιάννης Παπαδάτος

Μουσική Κώστας Χριστοδούλου

Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010 στις 19.30 στο νέο κτήριο του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη (πρώην Γαλλικό Ινστιτούτο Πειραιά)
2ας Μεραρχίας 36, Πειραιάς

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2010-01-31T23:45:00.000+02:00

Βιβλιοπαρουσίαση

Πρόσκληση
Παρουσίαση του νέου βιβλίου της Εύας Στάμου, ‘Μεσημβρινές Συνευρέσεις’ (Εκδόσεις Μελάνι) θα γίνει την Τετάρτη 3 Μαρτίου, στις 20.30 στο βιβλιοπωλείο Ιανός (Σταδίου 24).
Ομιλητές θα είναι ο Αλέξης Ζήρας (Πρόεδρος Εταιρείας Συγγραφέων),
η Ελένη Γκίκα (συγγραφέας, κριτικός εφ. ‘Εθνος’),
Λάμπρος Σκουζάκης (κριτικός εφ. ‘Ελευθεροτυπία’)

"ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!" Εύα μου!
"ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ!"

Από το Έθνος

2010-01-19T21:00:00.003+02:00

Από το Έθνος

Να έχεις ή να είσαι... Μετά την Κρίση

25 συγγραφείς απαντούν στο ερώτημα για το είναι και έχειν... μετά την κρίση με αφορμή το νέο έτος 2010

«E» 24/12/2009

Μοιάζει να έχει γίνει ο κωδικός της ζωής μας: Κρίση. Την ακούμε «αναφανδόν και κατ’ εξακολούθησιν» πάνω από έτος! Και σαν να μην έφτανε αυτό, και κρίση... αξιών και μέλλουσα... κρίση (το 2012 οι διάφορες Κασσάνδρες δεν τοποθετούν το τέλος του κόσμου;). Το θέμα όμως άναψε σαν πινακίδα από Νέον «Μετά τον σεισμό». Είναι Σαββατοκύριακο και με απόλαυση διαβάζω τον αγαπημένο μου συγγραφέα. Χαρούκι Μουρακάμι. «Μετά τον σεισμό» ο τίτλος, δεν ξέρω γιατί όμως κάθε φορά επιμένω να διαβάζω «μετά την κρίση».

Ενδεχομένως επειδή του πάει η... κρίση, όλοι του οι ήρωες «μετά μια κρίση», αιφνίδια και απρόσμενη κιόλας, φτάνουν στο τέλος της γης, ως το κουκούτσι της ζωής, του εαυτού τους και του κόσμου. Ενδεχομένως και να μου πάει κι εμένα η... κρίση!

Επειτα από κάθε κρίση έβγαινα πιο δυνατή, πιο καθαρή, πιο... κοντά τον άγνωστο εαυτό μου, έτσι ώστε έφτασε η εποχή που να ακούω «κρίση» και να τη θεωρώ κάτι σαν... καβαφικό σκαλί, όπα λέω από μέσα μου, αλλάζουμε επίπεδο, ας ζοριστούμε, νικάμε την εντροπία, τώρα! Εξάλλου ένα δεν γίνεται να χαθεί «μετά την κρίση», την όποια κρίση. Ο εαυτός μας. Αυτό που είμαστε, κι αυτό που... είναι.

Τα «έχω» έρχονται και παρέρχονται (όπως τα «θέλω»). «Ολοι μας ανεξαιρέτως πλάσματα περιορισμένης διάρκειας: τελικά όλοι θα νικηθούμε» όπως γράφει ο Μουρακάμι. Αλλά όπως είπε τόσο εύστοχα ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ, το αληθινό μεγαλείο της ζωής μας δεν βρίσκεται στον τρόπο που κερδίζουμε, αλλά στον τρόπο που χάνουμε. «Μπορεί να χάσω, αλλά δεν θέλω να το βάλω στα πόδια» θα πει ο πιο δειλός, πάντα φιλήσυχος, ήρωάς του.

Κάπως έτσι βγήκε το θέμα μας: Ο,τι αξίζει και θα διασωθεί. Τα περιττά, μπελάς κι ομίχλη! «Μετά την Κρίση» συσκέφθηκαν μαζί μας, είκοσι πέντε συγγραφείς. Με απώτερο σκοπό εκείνο το πανάρχαιο «να έχεις ή να είσαι» του Εριχ Φρομ. Τριάντα χρόνια μετά, τόσο ερώτημα φλέγον.

Οι συγγραφείς είναι οι: Μάρω Βαμβουνάκη, Μαρία Βλαντή, Νίκος Βλαντής, Γιάννης Ευθυμιάδης, Ρούλα Κακλαμανάκη, Γιάννης Καλπούζος, Βασίλης Καραγιώργος, Δημήτρης Καρύδας, Νένα Κοκκινάκη, Πέρσα Κουμούτση, Μαρία Λαμπαδαρίδου - Πόθου, Λευτέρης Πανούσης, Παπαμιχάλης, Τίτσα Πιπίνου, Γιάννης Πλαχούρης, Ζωή Σαμαρά, Μαργαρίτης Σαμαράς, Χρύσα Σπυροπούλου, Αλέξης Σταμάτης, Εύα Στάμου, Ρίτσα Φράγκου - Κικίλια, Ιουστίνη Φραγκούλη, Αγγελος Χαριάτης, Ελένη Χωρεάνθη, Λίτσα Ψαραύτη.

*Οι πίνακες που συνοδεύουν εικονογραφικά το αφιέρωμα είναι του Σαλβαδόρ Νταλί.

ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ
elgika@pegasus.gr

	ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ: Μη θαρρείς πως είναι εχθρός... η κρίση Βγήκε από το στενό και πλησίαζε. Με σκυφτό το κεφάλι. Σα να τον βοηθούσε το βάρος του στο περπάτημα. Με τα χέρια στις τσέπες του παντελονιού του. Ή κρύωνε ή τα έκρυβε. Συνηθισμένη φιγούρα σε ασυνήθιστη ώρα. Έφθασε στο πάρκο και κοντοστάθηκε. Κάτι έψαχνε. Ή κάτι φοβόταν. Κοίταζε γύρω του. Ίσως κάτι έχασε. Ή τα έχασε όλα. Ή έχασε εκείνο το ένα που ήταν όλη του η ζωή.
	ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ: Εκπτωση των πέντε δακτύλων Το μαγαζί με τα ρούχα. Δεν το ‘χει ξανακάνει εκεί. Ποτέ τόσο κοντά στο σπίτι. Διασχίζει τον δρόμο ήρεμα. Κατευθύνεται στο παράρτημα με τα γυναικεία εσώρουχα. Στέκεται λίγο, ότι δήθεν κοιτάζει, ύστερα παίρνει ένα τυχαίο στα κρυφά, ξεκολλάει γρήγορα την ασφάλεια και το βάζει βαθιά στην τσέπη του παντελονιού της. Το κάνει συχνά - «έκπτωση των πέντε δακτύλων» το ονομάζει.
	ΜΑΡΙΑ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΟΥ - ΠΟΘΟΥ: Κάτω στο ποτάμι με τα άσπρα νερά Ωρες τώρα περπατάει μονάχη της. Μπορεί και μέρες. Κάτι ζητά. Μα το ξέχασε. Δεν κοιμάται. Δεν τρώει. Διψά μόνο. Μια δίψα που της ξεριζώνει τα σωθικά. Κι αν τύχει και βρεθεί κοντά σε πηγή, το νερό γίνεται στάχτη. Μόνο το ποτάμι που περνά δίπλα της έχει άσπρα καθαρά νερά. Όμως δεν μπορεί να το φτάσει. Όσο κι αν προσπαθεί, το ποτάμι γλιστρά και φεύγει, απομακρύνεται. Και ονειρεύεται μια μέρα να μπει ολόκληρη στα άσπρα καθαρά νερά, να την πάρουν μαζί τους.
	ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΥΔΑΣ: Six feet under Τελείωσε η κρίση, το γράφουν και οι εφημερίδες. Εντάξει, δε το πολυπιστεύω ότι τελείωσε γιατί στις πιο μέσα σελίδες έχουν άλλο ένα θέμα για μια αυτοκτονία ενός ακόμη νεόπτωχου. Αυτός τουλάχιστον αναχώρησε με στυλ. Βούτηξε από την ταράτσα και σημάδεψε την οροφή του λεωφορείου που περνούσε από κάτω.
	ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ: Συντριβήτωσαν οι αγορές του κόσμου Πώς να το ξεστομίσει, πες μου πώς; Πώς να την αντικρίσει την καλομαθημένη του Πένυ, που την παραίτησε από τη δουλειά της για να του μεγαλώσει τα παιδιά; Που της έφτιαξε ολόκληρο μέγαρο στην Ερυθραία με κήπους και πισίνα εξαγοράζοντας τη μοναξιά της με ανέσεις;
	ΕΥΑ ΣΤΑΜΟΥ: Πώς γράφεται η ηδονή; Η άνοιξη έχει μπει πρόωρα, μ’ έχει αιφνιδιάσει. Κοιμάμαι πολύ και νιώθω διαρκώς άτονη και κουρασμένη. Είναι η μόνη εποχή του χρόνου που ξαπλώνω τα μεσημέρια. Ενας ύπνος γεμάτος παράξενα, πολύχρωμα όνειρα, που συνήθως συνοδεύεται από έντονες κρίσεις υπογλυκαιμίας, με τυραννάει για ώρες. Δυσκολεύομαι να ξυπνήσω, δυσκολεύομαι και να διακρίνω τ’ όνειρο από την πραγματικότητα.
	ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΗΣ: Τα απαραίτητα Το ασανσέρ χαλασμένο και παρατημένο έτσι εδώ και καιρό. Άρχισαν να ανεβαίνουν τους ορόφους με στάση σε κάθε πλατύσκαλο. Όχι για ανάσες. Για μια αγκαλιά. Για ένα έστω φιλί. Δόση μέχρι τον επόμενο όροφο. Γέλαγαν και οι δύο στην σκέψη μιας πόρτας που μπορεί να άνοιγε ξαφνικά.
	ΖΩΗ ΣΑΜΑΡΑ: Εξόριστοι στο παρόν Ημέρα Κρίσεως. Θα είμαστε εκ δεξιών ή εξ ευωνύμων του Κυρίου; Συνωστισμός. Πόσο δεξιά να πάει ο φτωχός; Ή μήπως πτωχός; Τω πνεύματι;
	ΛΙΤΣΑ ΨΑΡΑΥΤΗ: Για ένα γεροντάκι... Μα, να το πάθω εγώ σ’ αυτή την ηλικία, με δύο παιδιά και τρία εγγόνια; Δεν το χωρούσε ο νους μου. Εφταιγε και η Μερόπη, η παλιά μου συνάδελφος στο υπουργείο Εξωτερικών. Ημασταν φίλες, τα γραφεία μας αντικριστά. Ηταν καλό κορίτσι, χαρούμενη, αισιόδοξη, έξω καρδιά, πατούσε γερά στη γη. Αντίθετα εγώ ήμουνα κλεισμένη στον εαυτό μου, ονειροπολούσα τον περισσότερο καιρό και πετούσα στα σύννεφα.
	ΕΛΕΝΗ ΧΩΡΕΑΝΘΗ: Το πολυτιμότερο δώρο Η κυρία Περσεφόνη έκανε νόημα στη νύφη της να καθίσει πλάι της κι ακούμπησε αδύναμα το χέρι στο γόνατό της. Η Ερασμία, κάθισε δίπλα της ακουμπώντας τρυφερά το χέρι στα μαλλιά της πεθερά της. Εκείνη της έριξε ένα ικετευτικό βλέμμα και πήρε βαθιά ανάσα ανακούφισης. Έμειναν για λίγο σιωπηλές, κάθε μια για λογαριασμό δικό της. Στην πραγματικότητα επικοινωνούσαν σιωπηρά μεταξύ τους.
	ΜΑΡΙΑ ΒΛΑΝΤΗ: Λαβύρινθος «Καλησπέρα, από ‘δώ παρακαλώ, ευχαριστώ!»
	ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ: Παραμύθι εύκολης ζωής Πιστεύω πως οι πόνοι της ψυχής είναι η ψυχή. Γιατί η ψυχή που γιατρεύεται από τους πόνους της, πεθαίνει.
	ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ: Μετά από την κρίση, είναι ο αέρας που σκορπίζει τα χαρτιά Από τα πρώτα του βήματα ο αιώνας μας πορεύεται ήδη μια βαθειά, πολύμορφη και διαρκή κρίση. Μικρά και μεγάλα αδιέξοδα, σάλος και μπέρδεμα και ρήγματα που διακόπτουν βίαια μια εξέλιξη σε πολλούς τομείς δράσης -εσωτερικής και εξωτερικής - απαιτώντας λύσεις, οι οποίες δεν σημαίνουν απαραίτητα επιστροφή στα κεκτημένα. Η «έξοδος» άλλοτε βγάζει μπροστά και άλλοτε σε χειρότερα.
	ΡΟΥΛΑ ΚΑΚΛΑΜΑΝΑΚΗ: Ω! Κρίση Αγία Η κρίση; Ποια κρίση; Του Θεού μήπως; Αυτή που ανακουφίζει τη συνείδηση και της επιτρέπει να προσδοκά τον παράδεισο; Εκείνη που απειλεί με αδικία υποσχόμενη μια ελάχιστη Δικαιοσύνη στην τυχερή περίπτωση;
	ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ: Το ποτάμι Το φως της ημέρας είχε απομακρυνθεί εδώ και αρκετή ώρα από την άχρωμη κωμόπολη και το φεγγάρι ελάχιστα ξεπρόβαλε· προτίμησε να σταθεί απόμακρα, κρυμμένο πίσω από τα σκοτεινά σύννεφα που είχαν σκεπάσει από το πρωί τους ανθρώπους.
	ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ: 2009 μ.Κ. Θα πέφτουν τ’ αστέρια των ενοχών μου και θα γκρεμίζονται φεγγάρια μες στην πλήξη ποιος απ’ τους δυο μας πρώτος θα ανοίξει την αγκαλιά απ’ τα κρυμμένα τα χαρτιά του;
	BΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ: Περιμένοντας τον Κριτή Eχει περάσει περισσότερο από μία ώρα. Θαρρείς μ’ αφήνουν επίτηδες να περιμένω τόσο, για να έχω το χρόνο να το ξανασκεφτώ. Μάλλον γι’ αυτόν το λόγο έχουν βάλει απέναντί μου τούτη τη γλοιώδη ανθρώπινη φιγούρα. Ο κλητήρας κάθεται στο μικρό γραφείο του, τρίβοντας κάθε τόσο τα παχουλά του χέρια και χαμογελώντας, σε μια προσπάθεια να σκεπάσει τα χασμουρητά του. Σκέψου να του είχαν δώσει ένα πιο αναπαυτικό κάθισμα, σαν τη μαλακή δερμάτινη πολυθρόνα στην οποία κάθομαι άβολα εγώ - θα τον είχε πάρει σίγουρα ο ύπνος!
	ΝΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΑΚΗ: Προφητικό παραμύθι Καιρό τώρα κατασκευάζει το παραμύθι του. Ένα παραμύθι μακρόσυρτο, πλασμένο με αναμνήσεις, διαβάσματα και πολλή φαντασία. Προορισμένο να το διηγηθεί στον ίδιο του τον εαυτό.
	ΝΙΚΟΣ ΒΛΑΝΤΗΣ: Μετά τον κατακλυσμό «Ανάβλυσε λίμνη, - Aφρισε, κύλησε πάνω στη γέφυρα και πάνω από τα δάση μαύρα πανιά και όργανα, - αστραπές και βροντή, - ανεβείτε και βροντείστε - Νερά και λύπες, ανεβείτε και ανυψώστε τους Κατακλυσμούς.
	ΧΡΥΣΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ: Η καταδίωξη της καλής μάγισσας ή ο πάτος του πηγαδιού Ολοι επιθυμούν να υπάρχουν, να αναπνέουν, ανεξαρτήτως υποχρεώσεων, καθηκόντων, αμοιβαιότητας. Ολοι αποσιωπούμε τα λάθη μας, τα κρύβουμε κάτω από το χαλί και με περισσή αφέλεια, ως να μη συμβαίνει τίποτε, βαδίζουμε από τη μία κρίση στην άλλη, πέφτουμε από τον έναν πάτο στον άλλο, χωρίς σημάδια ανάκαμψης και αναγέννησης. Φαίνεται ότι δεν διαθέτουμε τις δυνάμεις εκείνες που θα μας βοηθήσουν να βγούμε από το τέλμα και την παρακμή, από την ισοπέδωση στη δημιουργία και την «ανάσταση».
	ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ: Crisis cafe Στο crisis cafe -απέναντι από τον Οργανισμό μη εργαζομένων- ο καφές σερβίρεται αμερικάνικα, δηλαδή όσο πίνεις σου βάζουν. Παλιότερα, το μαγαζί ονομάζονταν New Boston cafe, ωστόσο μετά την κρίση και τις ατέλειωτες ουρές ανέργων, η αφεντικίνα του σοφίστηκε να το βαfτίσει crisis cafe - κι έπιασε...
	ΡΙΤΣΑ ΦΡΑΓΚΟΥ - ΚΙΚΙΛΙΑ: Μετά την κρίση... ξύπνησα Για να είμαι ειλικρινής, εδώ που τα λέμε, ποτέ μου δεν φαντάστηκα πως θα λάβαινα μέρος σ’ ένα τέτοιο event. Αλλά τι το θες; Λίγο η ηλικία, λίγο η ματαιοδοξία, λίγο όλα τα εις -ία, το αποφάσισα. Και γιατί όχι, παρακαλώ; Και νέα ήμουν, και τα γράμματάκια μου τα ήξερα, και τα αγόρια εκλιπαρούσαν ένα μου βλέμμα, και καντάδες μου έκαναν τα βράδια:
	ΠΕΡΣΑ ΚΟΥΜΟΥΤΣΗ: Μετά την κρίση... ενός μυθιστορηματικού ήρωα... Το φως της ημέρας σκοτεινιάζει ξαφνικά, γίνεται θολό και αδύναμο, οι λαμπερές ακτίνες του ήλιου εγκλωβίζονται πίσω από ένα πυκνό σύννεφο ομίχλης που εμφανίζεται από το πουθενά, συνήθως από το πουθενά.
	ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΑΡΙΑΤΗΣ: Η χαμένη ταυτότητα Εγιναν όλα τόσο ξαφνικά. Ο ήρωάς μας, που θα μπορούσε να είναι ένας σαν κι εμάς, ήταν στην κουζίνα του όταν συνέβη. Για την ακρίβεια έφτιαχνε τον πρωινό του καφέ με τη γεύση του ύπνου ακόμη στο στόμα του, όταν χτύπησε το σταθερό του τηλέφωνο.
	ΤΙΤΣΑ ΠΙΠΙΝΟΥ: Το πιο πολύτιμο δώρο Πάει καιρός από τότε. Ηταν πάλι τέτοιες μέρες εορτών. Βρισκόμασταν στο Λονδίνο που ήταν τόσο εντυπωσιακά στολισμένο -δρόμοι, κτίρια, πλατείες, δέντρα, βιτρίνες- που δεν μπορούσε παρά να σε παρασύρει στην εορταστική του ατμόσφαιρα. Αυτοσχέδιες ορχήστρες στις εξόδους του underground και κόσμος ξεχυμένος στους δρόμους φορτωμένος πολύχρωμα πακέτα και τσάντες με δώρα. Κι όμως ούτε καν το προσέχαμε. Τόση χαρά και φασαρία μας ενοχλούσε.

Απ' την χρυσόμυγα

2010-01-18T21:26:00.000+02:00

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

Γιώργος Σεφέρης 1900-1971

Γιώργος Σεφέρης

Απ' τον Μηθυμναίο

2010-01-18T21:24:00.000+02:00

15 Ιαν 2010

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΛΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

Σε δύο τόμους και σε 1000 περίπου σελίδες, κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις ΑΙΟΛΙΔΑ, ένα έργο σταθμός για τα λεσβιακά και τα ελληνικά γράμματα «Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΛΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ» του γνωστού πολυβραβευμένου ποιητή, δοκιμιογράφου και ερευνητή Δημήτρη Νικορέτζου.

Ο συγγραφέας με το γνήσιο απολαυστικό, λυρικό και ευφρόσυνο λόγο του, «δουλεύοντας με την επιμέλεια μέλισσας και την υπομονή μερμηγκιού», ύστερα από έρευνα και μελέτη 20 και πλέον χρόνων, παρουσιάζει στο πόνημά του αυτό «ό,τι συσχετίζει τον Ελύτη με τη Λέσβο και τους ανθρώπους της». Κάνει μια λεπτομερή εξερεύνηση στο τοπίο της ζωής του Ελύτη στα χώματα των προγόνων του και αποκαλύπτει τη «φυσιοκρατία της ποιητικής του», που κρατά τις ρίζες της από αυτό το κομμάτι γης, το ευλογημένο νησί που, «ίδιο πλατανόφυλλο κείτεται καταμεσής του πελάγους» τη Λέσβο.
Ένα ανεξόφλητο χρέος για εκείνον, ένα «όφλημα» όπως συνηθίζει να λέει, είναι το ογκώδες τούτο έργο που γράφτηκε και διεκπεραιώθηκε «με τον ζήλο, πρωτίστως, του εραστή της λογοτεχνίας, μια προσπάθεια ερωτικής προσήλωσης, που αναθέρμαινε διαρκώς η αγάπη του συγγραφέα για τη Λέσβο και τον ποιητή».

.
Διαβάζοντάς το, ο αναγνώστης ανακαλύπτει μια σειρά από κείμενα, συνεντεύξεις, μαρτυρίες, αναφορές, πληροφορίες, προσωπικές κι ανθρώπινες στιγμές του ποιητή καθώς και μια σύνοψη καταθέσεων και ειδήσεων από μνήμες αποκλειστικά Μυτιληνιών φίλων και συγγενών του. Κι όλα αυτά, πλαισιωμένα από ένα αρχειακό φωτογραφικό και εικαστικό υλικό, μαρτυρούν τη συναισθηματική κυρίως επαφή και την πολύχρονη σχέση του Ελύτη με το νησί της καταγωγής του.

Το βιβλίο τούτο είναι για τον συγγραφέα, όπως λέει ο ίδιος «μια πνευματική παρακαταθήκη, μια πολύτιμη προσωπική κιβωτός. Ίσως το βαθύ κίνητρό του να ήταν ο θαυμασμός –ή και το δέος- για τον ποιητή, που εμψύχωνε την πίστη και την αντοχή του» και μ’ αυτό ήθελε να οικοδομήσει στη Λέσβο «ένα φιλολογικό προσκυνητάρι» για όλους εμάς.

Το 2006, ο Δημήτρης Νικορέτζος μ’ ένα άλλο πολύ αξιόλογο έργο του όπως είναι το βιβλίο του «Αγαπητέ μου Tériade», κατόρθωσε και πάλι να καταθέσει, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, να φέρει στο φως και να κάνει γνωστά ανέκδοτα γράμματα του Οδυσσέα Ελύτη στον E. Tériade. Καταφέρνοντας, με τον τρόπο αυτό, οι επιστολές βαθιάς εκτίμησης και αγάπης του ποιητή Ελύτη προς τον μεγάλο τεχνοκριτικό και εκδότη Tériade, να γίνουν κτήμα του λεσβιακού λαού και της ιστορίας του.Ο κ. Δημήτρης Νικορέτζος βάζει, λοιπόν κι άλλο ένα πνευματικό λιθάρι στο κτίσμα της Λεσβιακής Γραμματείας και προσθέτει ένα μεγάλο έργο στα άλλα 23 αξιόλογα δικά του.

Μηθυμναίος

Από φεις μπουκ

2010-01-14T02:13:00.000+02:00

Εκεί Κολόμβος!

Από φεις μπουκ

2010-01-14T02:08:00.001+02:00

Archetypo Metaekdotiki 12 Ιανουαρίου στις 10:45 π.μ. Απάντηση

Αν διερωτάστε πως θα αντιμετώπιζαν τα προβλήματά μας οι περίφημοι αρχαίοι μας πρόγονοι, ήρθε η ώρα να πάρετε την απάντηση και μαζί ένα χέρι βοήθειας. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρχέτυπο το Εγχειρίδιο Ευ Ζην της Ερατούς Τριανταφυλλίδη.

Ποιο ήταν το μυστικό που επέτρεψε στους αρχαίους Έλληνες να δημιουργήσουν τον πολιτισμό που όλοι σήμερα θαυμάζουμε; Σε μια εποχή σύγχυσης και αναζήτησης διεξόδων, το παράδειγμά τους μπορεί σε εμάς να φαντάζει απλησίαστο. Στην πραγματικότητα, όμως, η αρχαία ελληνική σοφία μπορεί να λειτουργήσει ως ο καλύτερος οδηγός στη σημερινή καθημερινότητα.
Ύστερα από μεγάλη έρευνα, η συγγραφέας κατάφερε να συγκεντρώσει και μας παρουσιάζει τις διαχρονικές και πολύτιμες συμβουλές των Ελλήνων σοφών για τα μεγάλα ζητήματα της ζωής, όπως ο Θεός, η ψυχή, ο θάνατος, η πραγματικότητα, η ευτυχία, η αλήθεια και το ψέμα, οι φίλοι και οι εχθροί, η εκπαίδευση των παιδιών, η δικαιοσύνη, το χρήμα, η πολιτεία, η αυτογνωσία και πολλά άλλα σημαντικά.
Μέσα από τα ρητά και τις προτροπές του Πλάτωνα, του Σωκράτη, του Αριστοτέλη, του Πυθαγόρα και πλειάδας Ελλήνων σοφών, αναδεικνύεται ένας ουσιαστικός τρόπος ζωής, απόλυτα εφικτός αλλά και αναγκαίος πια στο σύγχρονο Έλληνα.

Από φεις μπουκ

2010-01-14T01:55:00.001+02:00

Clues Στοιχεια 11 Ιανουαρίου στις 2:58 μ.μ. Απάντηση

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου

ΘΕΩ
του Δημήτρη Περέογλου

Ο Εκδοτικός οίκος ΙΡΙΣ Α.Σ. Φιλιππότης σας προσκαλεί στην παρουσίαση του ποιητικού έργου του Δημήτρη Περέογλου «ΘΕΩ».

Μια έμμεση συγκριτική θρησκειολογία, υπό το βλέμμα μιας φιλοσοφικής ματιάς για τον κόσμο και το Θείο, στην αναζήτηση του ενός Θεού, με ποιητικό λόγο και ανοιχτή σκέψη.

Ομιλητής θα είναι ο φιλόλογος Δρ. Αντώνιος Μαστραπάς.

Την παρουσίαση του βιβλίου θα κάνει η ποιήτρια και δημοσιογράφος Δρ. Δήμητρα Παυλάκου.

Ώρα : 19:30
Χώρος : ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ
Σόλωνος 124 και Εμμ. Μπενάκη, Αθήνα.

Από φεις μπουκ

2010-01-14T01:43:00.000+02:00

Maria Giakaniki 12 Ιανουαρίου στις 7:43 μ.μ. Απάντηση

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ η ανθολογία των εκδόσεων ARS NOCTURNA που παρουσιάζει δεκαοκτώ γυναίκες συγγραφείς μυστηρίου και υπερφυσικού της βικτοριανής εποχής, σε μια ιδιαίτερα καλαίσθητη έκδοση, διανθισμένη με αναφορές στην εποχή, και κοσμημένη με πίνακες και γκραβούρες του 19ου αιώνα.Ένα βιβλίο-φετίχ για τους λάτρεις του σκοτεινού βικτοριανού κόσμου και όχι μόνο.!

ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ:

Το παρελθόν που στοιχεώνει, ο έρωτας που ξεπερνάει το θάνατο, βασανισμένες οπτασίες και ένοχα μυστικά, οι νεκροί που αφυπνίζουν τους ζωντανούς, ήρωες που πέφτουν θύματα του σκοτεινού εαυτού τους, η έλξη για το υπερφυσικό και το παράδοξο, η κατάρα της Τέχνης, εμμονές και καταπιεσμένες επιθυμίες… Όλα μέρος είτε της φαντασίας είτε της πραγματικότητας της συγγραφέως και γυναίκας της βικτοριανής εποχής...

Με ονειρική απόκοσμη ατμόσφαιρα και υποβλητικό πνεύμα, άλλοτε με τη νοσηρότητα ενός υπόγειου τρόμου κι άλλοτε με ξεχωριστή ευαισθησία για τα βάθη του ανθρώπινου ψυχισμού, με διάχυτη μελαγχολία αλλά και με πινελιές φρίκης κι εκκεντρικότητας, από διάσημες συγγραφείς όπως η Ήντιθ Ουόρτον, η Σάρλοτ Μπροντέ και η Ελίζαμπεθ Γκάσκελ και φημισμένες προσωπικότητες του fin de siecle όπως η Σάρλοτ Πέρκινς Γκίλμαν και η Βέρνον Λη, δεκαοκτώ κλασικές ιστορίες μυστηρίου και υπερφυσικού που ξετυλίγουν τα γοητευτικά μα και ζοφερά μονοπάτια του βικτοριανού κόσμου…

ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

2010-01-11T12:38:00.001+02:00

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Μην ξεχάσετε την εκδήλωση στην Άγκυρα!

Σήμερα, μη ξεχάσετε την εκδήλωση στην Άγκυρα!
Εκεί θα βρεθεί "Το γράμμα που λείπει" της Ελένης Γκίκα!
"Καλή Επιτυχία", Ελένη!
Την δικαιούσαι, την αξίζεις και θα την έχεις!
Νοερά, θα είμαι κι εγώ εκεί!
Το κοινό των πνευματικών ανθρώπων άλλωστε, πάντα είναι οι αναγνώστες που πάντα είναι σκόρπιοι και μακριά, όπως εγώ...
Εγώ από δω, απ' το blog που εσύ έκανες ποδαρικό, θα απαγγείλω αυτό το ποίημά σου:

ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Απ’ το πρωί καθαρίζει
τις τύψεις, πρώτα,
σε βάθος
Αλλού να πάτε
εδώ στερήσατε μια ζωή.
Τη νοσταλγία, κατόπιν.
με τόσο παρελθόν
πού να προλάβει
το αμήχανο παρόν
να ξεμυτίσει.
Άφησε την ελπίδα
τελευταία.
Την πιο σκληρή.
Αν έλειπε αυτή
δεν θα ‘χε σπάσει
τόσες φορές τα μούτρα της
κάτι θα είχε ζήσει
δεν θ’ άφην’ έτσι τον καιρό
άμμο, νεράκι, αεράκι
να κυλήσει.
Αυτήν θα τιμωρήσει περισσότερο
κρατώντας την φυλακισμένη
ως το τέλος.
Συνήθισε εξάλλου.

Πού να πηγαίνει πια χωρίς αυτήν….

ΜΑΓΝΗΣΙΑ έκδοση ΕΚΠΟΛ ΒΟΛΟΥ

2010-01-05T10:16:00.029+02:00

Κυκλοφόρησε το 13ο τεύχος ΜΑΓΝΗΣΙΑ της ΕΚΠΟΛ ΒΟΛΟΥ.
Υπεύθυνος έκδοσης είναι ο Βαγγέλης Ζαχαρόπουλος, Πρόεδρος της ΕΚΠΟΛ.
Επιμελητής και συντονιστής έκδοσης ο Κώστας Λιάπης.
Το τεύχος αυτό είναι αφιερωμένο στο Αθανασάκειο Αρχαιλογικό Μουσείο Βόλου.
Κεντρική Διάθεση κάνει η ΕΚΠΟΛ.
Τηλ.φαξ 2421071950, 71951
e-mail: ekpol@hol.gr

Άλλα περιεχόμενα:
Γιάννης Ρίτσος
Μνήμη Τάσου Τζαμτζή
Μορφές της Μαγνησίας
Πεζογραφία - Ποίηση
Φιλολογικές Αναδρομές
Τοπική ιστορία
Δοκίμια
Ψυχολογία
Μουσειολογία
Κοινωνία - Πολιτισμός
Εικαστικά
Βιβλίο
Σχόλια

Τιμή τεύχους 5Ε. Ετήσια συνδρομή 15Ε.

Λαρισαίων Διηγήματα - εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

2010-01-05T09:54:00.012+02:00

Πνευματικό δώρο έκανε η εφημερίδα της Λάρισας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στις γιορτές των Χριστουγέννων 2009.
Το δώρο ήταν ένα βιβλίο με διηγήματα Λαρισαίων συγγραφέων.
Υπεύθυνος έκδοσης ήταν ο Αχιλλέας Τραγούδας και συμμετείχαν οι παρακάτω συγγραφείς:

Κατερίνα Αναγνώστου
Φίλιππος Αναστασίου
Βασίλης Αρότσιος
Χριστίνα Γιολδάση
Έλενα Γκουντάρα - Σωτηράκη
Καλλίτσα Δικτά - Γκουράβα
Σωτήρης Ζάχος
Γιώργος Ζημιανίτης
Βαγγέλης Κολώνας
Νίκος Κύρκος
Μόσχος Λαγκουβάρδος
Θανάσσης Μάργαρης
Δήμητρα Μπαρδάνη
Μάριος Ξηρομερίτης
Βασιλική Παπαγιάννη
Άγγελος Πετρουλάκης
Χριστίνα Πολέζε
Κώστας Ρωμοσιός
Νικολέτα Τσιτσανούδη
Γιώτα Φώτου
Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου
Ελένη Χριστούλα - Πατελοδήμου
Χάρης Χριστοφορίδης
Θωμάς Ψύρρας

Εύγε από μένα στο πνευματικό δώρο της εφημερίδας Ελευθερίας,
Εύγε σε όλους τους υπεύθυνους αυτής της έκδοσης
και κυρίως ΕΥΓΕ στους Λαρισαίους συγγραφείς που συνεχίζουν να στηρίζουν αυτό το είδος της λογοτεχνίας!

«…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς»

2010-01-04T09:21:00.006+02:00

για

το

διήγημα

του

Μάριου

Χάκκα

"το

ψαράκι

της

γυάλας"

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ
(από το «…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς»)

Την ώρα που έφευγα και με χαιρέταγε, τα μάτια του στάζανε λύπη. Μου λέει, που θα πας τώρα, ρε Φάνη - εγώ μια ζωή το ίδιο ψευδώνυμο στις παρανομίες. Όπως στεκόμασταν όρθιοι, του λεω, σοβαρά μιλάς, γιατρέ, εμένα λυπάσαι; Ξαφνιάστηκε, μα, μου λέει, φεύγεις έτσι μέσα στη νύχτα, σε κηνυγάνε θεοί και δαίμονες, σκοτώνουν, βασανίζουν, δεν έχεις σπίτι, οικογένεια, δεν έχεις όνομα... Τον κοίταξα. Έπρεπε να τον πληγώσω, δεν είχα άλλο δρόμο. Ήμουνα στριμωγμένος, αν αφηνόμουνα στην παραδοχή της λύπης, ήμουνα χαμένος, γιατί τα αντικειμενικά στοιχεία, όπως τα περιέγραφε ο γιατρός, ήτανε σωστά. Όμως είχα ανάγκη να υπερασπιστώ τη ζωή μου, την ουσία της, απέναντι και στον ίδιο τον εαυτό μου. Σοβαρά, του λέω, γιατρέ εμένα λυπάσαι; Τα έχασε ελαφρώς. Ήταν πολύ καλός και γλυκός άνθρωπος, αλλά και παλικάρι, για να δεχτεί να κρύψει έναν παράνομο σε μια στιγμή που ούτε η μάνα σου, που λέει ο λόγος, δε σ΄ έβαζε μέσα. Όπου το ραδιόφωνο ούρλιαζε ημερήσιες διαταγές, "Πας όστις φιλοξενεί άτομον μη δηλωμένον εις τας Αστυνομικάς Αρχάς, θα παραπέμπεται εις το έκτακτον στροτοδικείον..." Κοίτα να δεις, του λέω, εγώ κρατάω τη ζωή μου και τη μοίρα μου στα χέρια μου, οι επιλογές είναι δικές μου, όποτε θέλω, περνάω στη δική σου θέση. Αν τώρα κάνω ένα τηλεφώνημα στην ασφάλεια και τους πω ότι παύω να ασχολούμαι με την πολιτική, χωρίς να αποκηρύξω τίποτα και κανέναν, αύριο θα περπατώ και εγώ "ελεύθερα" και "ακίνδυνα" όπως εσύ... Εσύ μπορείς να περάσεις στη δική μου θέση; Να τα παρατήσεις όλα, λεφτά, καριέρα, οικογένεια, σπίτια, να δεθείς μ΄ ένα όνειρο και να το κυνηγήσεις, ν΄ αγαπήσεις με πάθος τους ανθρώπους και την ελευθερία τους, να μπεις στην καρδιά της εποχής σου, και από απλός θεατής να γίνεις δημιουργός της ιστορίας; Και, να σου πω και κάτι ακόμα: είμαστε συνομήλικοι. Αν δεχτούμε ότι αυτό που λέμε ζωή δεν είναι να υπάρχεις σαν δέντρο, δηλαδή να υπάρχεις μονάχα βιολογικά - δεν ξέρω αν χρησιμοποιώ και σωστά τους όρους, αλλά καταλαβαίνεις τι θέλω να πω - δηλαδή αν τη ζωή μπορούμε να τη μετράμε απλώς με την παραγωγή κάποιων αγαθών και κάποιων υπηρεσιών και με το να καταναλώνουμε κάποια αγαθά και κάποιες υπηρεσίες, τότε πιστεύω πως η ζωή δε θα ΄ταν τίποτα άλλο, παρά μια απέραντη πλήξη. Νομίζω πως αυτό που ονομάζουμε ζωή μετριέται μονάχα με τα συναισθήματα που νιώθουμε σαν άνθρωποι, τις συγκινήσεις, τις πίκρες, τις χαρές, τις μικρές ευτυχίες, τις μικρές δυστυχίες, την επιβεβαίωση, τελικά, της ανθρώπινης ουσίας μας. Πόσες φορές στη ζωή σου ένιωσες έντονα συναισθήματα και συγκινήσεις, γιατρέ; Όταν πήρες το πτυχίο σου, όταν ερωτεύτηκες τη γυναίκα σου, όταν έκανες καριέρα, όταν γεννήθηκε η κορούλα σου... Γύρω από αυτά κλείνει ο κύκλος. Εγώ ,τα ίδια χρόνια, έζησα τόσα συμπυκνωμένα συναισθήματα, τόσο έντονα, που εσύ ούτε σε εκατό χρόνια της δικής σου ζωής δεν μπορείς να τα ζήσεις. Πόσες φορές έπαιξα με το θάνατο, όχι για παιχνίδι, γιατί τότε θα μπορούσα απλώς να κάνω ένα επικίνδυνο νούμερο στο τσίρκο, αλλά συνεπαρμένος από τους μύθους μου, από τα οράματά μου, από την αγάπη μου για τη ζωή, για τον άνθρωπο και τη λευτεριά του. Πόσες φορές τόλμησα, μετρήθηκα με φοβερούς μηχανισμούς, άλλοτε νικώντας, άλλοτε χάνοντας, αλλά πάντοτε νιώθοντας άνθρωπος και ποτέ αντικείμενο κάποιας μοίρας. Ακόμα, γιατρέ μου, σε σχέση με σένα είμαι πολύ νέος, και να σου πω γιατί; Πράγματα που για σένα θεωρούνται δεδομένα και τα περνάς αδιάφορα, για μένα είναι μικρές και μεγάλες ευτυχίες. Τα θαύματα του κόσμου, που λένε, η όρασή μου με εφήβεια έκπληξη τα ζει και με γεμίζει συναισθήματα. Είμαι βέβαιος πως ένας περίπατος τη νύχτα στους έρημους δρόμους της πόλης, είναι για σένα κάτι πολύ συνηθισμένο, αν όχι βαρετό. Ένας περίπατος στος δάσος, ο θόρυβος της θάλασσας, ένα όμορφο δέντρο, ένα λουλούδι, το κρασί, ο έρωτας... Η επαφή σου με τα πράγματα είναι τυπική, δεν τα πλουτίζεις, δε σε πλουτίζουν, τα ξεπερνάς, δεν τα ζεις. Για μένα, κάθε πρωινό είναι μια έκπληξη, κάθε δειλινό μια νοσταλγία, κάθε νύχτα ένα μεγάλο μυστήριο, ένα ποτήρι κρασί, ένα φιλί. Αλήθεια, ποιες είναι οι επιθυμίες σου, γιατρέ; Είσαι "πετυχημένος", ο,τι επιθυμείς το έχεις, είσαι κορεσμένος άρα γέρος, γιατί ταυτόχρονα δεν μπορείς να τα ξεφορτωθείς όλ΄ αυτά. Είσαι ταξινομημένος, δεν μπορείς να πετάξεις, να μπεις στον δρόμο των συναισθημάτων, της φαντασίας , του ονείρου, της επιθυμίας, μιας νέας επαφής σου με τα πράγματα και τους ανθρώπους. Κοίτα, ψάξε λίγο, ο δρόμος σου είναι ο δρόμος που μετατρέπει τον άνθρωπο σε αντικείμενο με βιολογικές ανάγκες... Μη με λυπάσαι, σε παρακαλώ, εγώ θα είμαι πάντα με τις μειοψηφίες, έκθετος πάντα, ποτέ ένθετος. Δε θύμωσε, δεν μου είπε ότι λέω μαλακίες. Μ΄ αγκάλιασε, μου είπε πως είμαστε περίεργοι άνθρωποι αλλά ωραίοι. Με φιλήσε, μου έβαλε και δέκα χιλιάρικα στην τσέπη -μεγάλο ποσό για εκείνη την εποχή- και έφυγα. Το ξέρω πως είπα μεγάλα λόγια γιατί, παρ΄ όλα αυτά, είμαι ένθετος, τοποθετημένος και ταξινομημένος σε άλλους μηχανισμούς, σε μιαν άλλη λογική, σε μιαν άλλη τάξη πραγμάτων.

Από τις Φιλολογικές σελίδες

Βράβευση του ποιητή Νάνου Βαλαωρίτη

2009-12-31T01:03:00.001+02:00

Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009

ΚΡΑΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2009

Η ανανεωτική ποίηση δικαιώνεται

Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ

Στο πρόσωπο του ποιητή Νάνου Βαλαωρίτη τιμώνται κατ' ουσίαν τέσσερις γενιές δημιουργών, που έβγαλαν την Ελλάδα από τα συμφραζόμενα της παραδοσιακής ποίησης.

Νάνος Βαλαωρίτης: «Μέσω της βράβευσής μου μνημονεύονται παραμερισμένοι ποιητές» Από τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Εμπειρίκο, τον Εγγονόπουλο και τον Γκάτσο, τους οποίους ο Βαλαωρίτης μετέφρασε και παρουσίασε στην Αγγλία, ήδη από τη δεκαετία τού '40, μέχρι τον Γιώργο Μακρή, τον Τάσο Δενέγρη, τη Μαντώ Αραβαντινού, τον Αλέξανδρο Σχινά, την Εύα Μυλωνά, τη Νατάσα Χατζιδάκι, τον Μιχάλη Μήτρα, τον Αντρέα Παγουλάτο. Για να αναφέρουμε μόνον ορισμένους απ' αυτούς, οι οποίοι υπηρέτησαν τη λογοτεχνική πρωτοπορία, ακολουθώντας τα μεγάλα δυτικά καλλιτεχνικά κινήματα, με κορυφαίο τον υπερρεαλισμό.

Ο 88χρονος Νάνος Βαλαωρίτης είναι μία οικουμενική προσωπικότητα, που είχε την τύχη να γνωρίσει από κοντά, τον καιρό της ακμής τους, προσωπικότητες όπως ο Τόμας Σ. Ελιοτ και ο Αντρέ Μπρετόν. Πάντα βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του ποιητικού ανακαινιστικού πνεύματος, οδηγώντας την ποίηση ώς τις πιο ακραίες εκφραστικές εκδοχές της. Ετσι, δικαίως του απονεμήθηκε ομόφωνα το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.

«Ηταν μια ευχάριστη έκπληξη, για την οποία ευχαριστώ κατ' αρχήν την επιτροπή, που με ψήφισε. Ελπίζω να βοηθήσει να γίνει γνωστό το έργο μου, έτσι σκόρπιο που είναι σε εννέα εκδότες. Θέλω να τους αναφέρω και να πω και σ' αυτούς ευχαριστώ: "Ικαρος", "Υψιλον", "Θεμέλιο", "Νεφέλη", "Καστανιώτης", "Δωδώνη", "Εξάντας", "Ηλέκτρα", "Αγκυρα"», ήταν η πρώτη αντίδρασή του. Μας ζήτησε να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε τον Δημήτρη Σκλαβενίτη, που το 2000 συνέταξε και εξέδωσε από τη «Νεφέλη» τη βιοβιβλιογραφία του.

Ο Νάνος Βαλαωρίτης προσπαθεί να περιγράψει την προσφορά του κυρίως ως ενδιάμεσου υπέρ άλλων ομοτέχνων του: «Το βραβείο δικαιώνει τους αγώνες μου για την ανανεωτική ποίηση και την κειμενική γραφή μέσω των περιοδικών "Πάλι" ('63-'67) και "Συντέλεια" (από το '79). Την υπεράσπιση των υπερρεαλιστών και του Σεφέρη με ανθολογίες, εκθέσεις και δοκίμια, σε Αγγλία, Γαλλία και Αμερική. Ετσι, μνημονεύονται μέσω της βράβευσής μου, παραμερισμένοι ποιητές που τα τελευταία πενήντα χρόνια της παρουσίας τους απουσιάζουν από τις ιστορίες της λογοτεχνίας».

Τα υπόλοιπα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας για βιβλία του 2008, που ανακοινώθηκαν από το ΥΠΠΟ την παραμονή των Χριστουγέννων, είναι τα εξής:

* Ποίησης: Κατά πλειοψηφία στον 65χρονο Λευτέρη Πούλιο για την «Κρυφή συλλογή» («Κέδρος»). Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1961, με ποίημά του στην εφημερίδα «Αυγή». Με τη συλλογή «Ποίηση 1» του 1969 μπήκε στα ποιητικά μας δρώμενα ως μια δυναμική και ξεχωριστή ποιητική φωνή. «Το βραβείο για μένα ήταν μία έκπληξη. Δεν έχω συνηθίσει σε τέτοιες αβρότητες. Ο στόχος μου δεν ήταν ποτέ τα βραβεία. Δεν παύει όμως να είναι μία ικανοποίηση. Ευχαριστώ την επιτροπή, που με τίμησε», μας δήλωσε.

**Διηγήματος: Ομόφωνα εξ ημισείας στον 71χρονο Τόλη Νικηφόρου για τη συλλογή «Ο δρόμος για την Ουρανούπολη» («Νεφέλη) και στον 66χρονο Αργύρη Χιόνη για τη συλλογή «Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες» («Κίχλη»). Και οι δύο έχουν θητεύσει τόσο στην ποίηση όσο και στον πεζό λόγο, με όπλα τους το χιούμορ, τη λεπτή ειρωνεία, την ανατροπή.

* Δοκιμίου - Κριτικής: Κατά πλειοψηφία στον 71χρονο ποιητή Χρίστο Ρουμελιωτάκη για τη συλλογή «Ασκήσεις αυτογνωσίας» (Τυπωθήτω»). Κείμενα για θέματα πολιτισμού, τα οποία δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά «Πλανόδιον», «Νέα Εστία», «Το Δέντρο» και «(Δέ)κατά».

* Χρονικού - Μαρτυρίας: Ομόφωνα στη 43χρονη Αλεξάνδρα Ιωαννίδου για το βιβλίο της «Υπόθεση Γκράνιν: η λογοτεχνική κριτική στο εδώλιο. Η δίκη της "Επιθεώρησης Τέχνης" το 1959 και η απολογία του Κώστα Κουλουφάκου» («Καστανιώτης»). Το 1959 ο ποιητής Κώστας Κουλουφάκος καταθέτει ένα απολογητικό υπόμνημα ως απάντηση στη δίκη που έχει οργανώσει η ΕΔΑ κατά της συντακτικής επιτροπής της «Επιθεώρησης Τέχνης», με αφορμή τη δημοσίευση του σοβιετικού διηγήματος του Ντανιήλ Γκράνιν, «Η Σιωπή». Το διήγημα είχε ενοχλήσει γιατί αμφισβητούσε το αλάθητο των Σοβιετικών επιστημόνων και τεχνοκρατών.

* Περιοδικού: Κατά πλειοψηφία εξ ημισείας στον κερκυραϊκό «Πόρφυρα» και στο θεσσαλονικιώτικο «Εντευκτήριο».

Την επιτροπή αποτελούν: Παναγιώτης Μαστροδημήτρης, Ευάγγελος Αθανασόπουλος, Γεώργιος Ανδρειωμένος, Βασιλική Πάτσιου, Χαρίκλεια Δημακοπούλου, Αικατερίνη Σχινά, Γεώργιος Λεονάρδος, Αθανάσιος Νιάρχος, Κωνσταντίνος Χατζηαντωνίου.

Κρατικά βραβεία λογοτεχνίας 2009

2009-12-25T04:52:00.002+02:00

Από την εαρινή συμφωνία:

Κρατικά βραβεία λογοτεχνίας 2009

Σε περίπτωση που ανησυχούσατε (όπως γράφουμε κάθε χρόνο) να τα κρατικά βραβεία λογοτεχνίας, όπως ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Πολιτισμού (και Τουρισμού πλέον). Αν τουλάχιστον κάποια βιβλία μεταφράζονταν και στο εξωτερικό, να φέρουν και κανέναν επισκέπτη στη χώρα μας... (λέμε και καμιά ανοησία, να περνάει η ώρα...) Πιστέψτε με πάντως, ειδικά ο Λευτέρης Πούλιος είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για την Ελλάδα και για την ποίηση.
Από τη Διεύθυνση Γραμμάτων της Γενικής Διεύθυνσης Σύγχρονου Πολιτισμού του ΥΠ.ΠΟ.Τ ανακοινώνονται τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2009, που αφορούν στις εκδόσεις έτους 2008, στα οποία κατέληξε η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας από τον «βραχύ κατάλογο» των υποψηφίων προς βράβευση έργων, μετά από επανειλημμένες συνεδρίες και μακρές συζητήσεις, ως ακολούθως :

ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ
Απονέμεται ομόφωνα στον Νάνο Βαλαωρίτη για το σύνολο του έργου του.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥΑπονέμεται κατά πλειοψηφία εξ ημισείας στα περιοδικά «πόρφυρας» και «Εντευκτήριο» για την συμβολή τους στην προβολή και διάδοση της ελληνικής λογοτεχνίας.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Λευτέρη Πούλιο για το έργο του με τίτλο «Η κρυφή συλλογή», εκδόσεις Κέδρος.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ
Απονέμεται ομόφωνα εξ ημισείας στους : Τόλη Νικηφόρου για το έργο του με τίτλο «Ο δρόμος για την Ουρανούπολη», εκδόσεις Νεφέλη και Αργύρη Χιόνη για το έργο του «Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες», εκδόσεις Κίχλη.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ
Απονέμεται ομόφωνα στον Γιάννη Ατζακά για το έργο του «θολός βυθός», εκδόσεις Άγρα.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΟΚΙΜΙΟΥ – ΚΡΙΤΙΚΗΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Χρίστο Ρουμελιωτάκη για το έργο του «Ασκήσεις αυτογνωσίας», εκδόσεις Τυπωθήτω.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΧΡΟΝΙΚΟΥ – ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
Απονέμεται ομόφωνα στην Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου για το έργο της «Υπόθεση Γκράνιν : Η λογοτεχνική κριτική στο εδώλιο - : Η δίκη της “Επιθεώρησης τέχνης” το 1959 και η απολογία του Κώστα Κουλουφάκου», εκδόσεις Καστανιώτης.

Ο βραχύς κατάλογος υποψηφίων προς βράβευση έργων (δημοσιευμένων το έτος 2008 και κατατεθειμένων στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας), από τον οποίο επελέγησαν τα ανωτέρω βραβεία είναι ο ακόλουθος (αλφαβητικά) :

Α. Υποψήφιοι για το Βραβείο Ποίησης :

1) Δημήτρης Αγγελής για το έργο του «Επέτειος», Εκδόσεις των Φίλων.
2) Γιώργος Βέης για το έργο του «Ν, όπως Νοσταλγία», εκδόσεις Ύψιλον.
3) Δημήτρης Κοσμόπουλος για το έργο του «Ανάστασις του Ανδρέα Ταρκόφσκι», εκδόσεις Ερατώ.
4) Λουκάς Κούσουλας για το έργο του «Το φεγγάρι του Υμηττού», εκδόσεις Γαβριηλίδης.
5) Λευτέρης Πούλιος για το έργο του «Η κρυφή συλλογή», εκδόσεις Κέδρος.

Β. Υποψήφιοι για το Βραβείο Διηγήματος :

1) Γιάννης Ευσταθιάδης για το έργο του «Πορσελάνη», εκδόσεις Ύψιλον.
2) Μαρίνα Καραγάτση για το έργο της «Το ευχαριστημένο ή οι δικοί μου άνθρωποι», εκδόσεις Άγρα.
3) Μαρία Μήτσορα για το έργο της «Με λένε Λέξη», εκδόσεις Πατάκη.
4) Τόλης Νικηφόρου για το έργο του «Ο δρόμος για την Ουρανούπολη», εκδόσεις Νεφέλη.
5) Αργύρης Χιόνης για το έργο του «Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες», εκδόσεις Κίχλη.

Γ. Υποψήφιοι για το Βραβείο Μυθιστορήματος :

1) Γιάννης Ατζακάς για το έργο του «θολός βυθός», εκδόσεις Άγρα.
2) Γιώργης Γιατρομανωλάκης για το έργο του «Το χρονικό του Δαρείου», εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.
3) Νίκος Κ. Κυριαζής για το έργο του «Η ασπίδα των Θερμοπυλών 494-478 π.Χ. - : Οι ένδοξες μάχες», εκδόσεις Ιωλκός.
4) Κώστας Λογαράς για το έργο του «Ερημιά στο βλέμμα τους», εκδόσεις Μεταίχμιο.
5) Γιώργος Σκαμπαρδώνης για το έργο του «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας», εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

Δ. Υποψήφιοι για το Βραβείο Δοκιμίου – Κριτικής :

1) Aλεξάνδρα Δεληγιώργη για το έργο της «Καιρός - : Σύγχρονοι προβληματισμοί για έναν καλύτερο καιρό», εκδόσεις Αλεξάνδρεια.
2) Διονύσης Καψάλης για το έργο του «Το καμαράκι κάτω από τη σκάλα – Εννέα δοκίμια», εκδόσεις Άγρα.
3) Μίλτος Πεχλιβάνος για το έργο του «Από τη Λέσχη στις Ακυβέρνητες Πολιτείες - : Η στίξη της ανάγνωσης», εκδόσεις Πόλις.
4) Τζίνα Πολίτη για το έργο της «Περι – διαβάζοντας την αγγλική λογοτεχνία 1593-1854 – Κείμενα, ιδεολογία, το πολιτικό», εκδόσεις Άγρα.
5) Χρίστος Ρουμελιωτάκης για το έργο του «Ασκήσεις αυτογνωσίας», εκδόσεις Τυπωθήτω.

Ε. Υποψήφιοι για το Βραβείο Χρονικού – Μαρτυρίας :

1) Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου για το έργο της «Υπόθεση Γκράνιν : Η λογοτεχνική κριτική στο εδώλιο - : Η δίκη της “Επιθεώρησης τέχνης” το 1959 και η απολογία του Κώστα Κουλουφάκου», εκδόσεις Καστανιώτης.
2) Γιάννης Ξανθούλης για το έργο του «Κωνσταντινούπολη - : Των ασεβών μου πόθων», εκδόσεις Μεταίχμιο.
3) Νίκος Μπακουνάκης για το έργο του «Μια στιγμή της Ευρώπης στην Ελλάδα του 19ου αιώνα - : Ο λόγος, η εικόνα, ο μύθος του Ανδρέα Ρηγόπουλου», εκδόσεις Πόλις.
4) Αλέκος Χατζής για το έργο του «Ένας Έλληνας στην Αλβανία - : Λιθαράκια μιας ζωής», εκδόσεις Γόρδιος.
5) Ελένη Ψυχογιού για το έργο της «“Μαυρηγή” και Ελένη - : Τελετουργίες θανάτου και αναγέννησης: Χθόνια Μυθολογία, νεκρικά δρώμενα και μοιρολόγια στη σύγχρονη Ελλάδα», εκδόσεις Ακαδημίας Αθηνών.

Η Επιτροπή δεν μπόρεσε να κρίνει και άλλα αξιόλογα βιβλία (εκδόσεως 2008) για τυπικούς λόγους (μη εμπρόθεσμη κατάθεση στην Ε.Β.Ε. κ.λ.π.).

Την Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας αποτελούν :

1) Μαστροδημήτρης Παναγιώτης, Πρόεδρος, Ομότιμος Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Κριτικός.

2) Αθανασόπουλος Ευάγγελος, Αντιπρόεδρος, Καθηγητής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

3) Ανδρειωμένος Γεώργιος, Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

4) Πάτσιου Βασιλική (Βίκυ), Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

5) Δημακοπούλου Χαρίκλεια, Κριτικός Βιβλίου, Δημοσιογράφος, Νομικός.

6) Σχινά Αικατερίνη, Κριτικός Βιβλίου.

7) Λεονάρδος Γεώργιος, Συγγραφέας.

8) Νιάρχος Αθανάσιος, Ποιητής, Δοκιμιογράφος.

9) Χατζηαντωνίου Κωνσταντίνος, Συγγραφέας.

posted by Εαρινή Συμφωνία at 24.12.09

POETICANET

2009-12-24T00:04:00.002+02:00

POETICANET

Σας ευχόμαστε
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ

Διαβάστε το νέο μας τεύχος 11 του Poeticanet (www.poeticanet.gr)

ΤΕΥΧΟΣ 11

SCRIPTORIUM :
Γράφει ο Χρήστος Χρυσσόπουλος

1X1
Δημήτρης Αθηνάκης
Κωνσταντίνος Ματσούκας
Ευτυχία Παναγιώτου

Απόψεις:
Α. Μπελεζίνης
Λ. Σειζάνη

Δοκίμια :
Δ. Αθηνάκης, Θ. Αλεξιάδου, Μ. Ιατρού, Π. Παμπούδη

Ποιητές –Ποιήματα :
Δημοσθένης Αγραφιώτης, Δημήτρης Αθηνάκης, Ελισάβετ Αρσενίου, Τάκης Βαρβιτσιώτης, Γιάννης Ευθυμιάδης, Ελσα. Κορνέτη, Χλόη Κουτσουμπέλη, Γιώργος Λίλλης, Κωνσταντίνος Ματσούκας, Θεοφάνης Μελάς, Γιώρος Παναγιωτίδης, Γιώργος Πετούσης, Λιάνα Πέτσα, Μαρί Πόθου, Αγγελική Σιδηρά,

Ξένοι ποιητές :
Anna Akhamatova, Adela Greceanu, Lyn Hejinian, Ivan Hristov, Virgilio Pinera, Idea Vilarino.

Κριτικές - Παρουσιάσεις ποιητικών βιβλίων, Περιοδικά.

Αγγλική ιστοσελίδα (www.poeticanet.com) :

HAROLD ABRAMOWITZ , STAN APPS, STEPHANIE RIOUX,
MATHEW TIMMONS, IVAN HRISTOV, ADELA GRACEANU,
BRUNO DUCEY, PILAR GONZALEZ SPAIN, CHRISTOPHE MARCHAND-KISS , STELLA NIKOLOUDI

Παρούσα!

2009-12-23T03:12:00.001+02:00

(Αφορά την Τρίτη 22 Δεκεμβρίου)

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

Α, ρε μάννα, Αθάνατη!

Δεκαοχτώ χρόνια μετά, έπρεπε να αποδείξω πάλι, πως δεν είσαι Εδώ! Και τα χαρτιά και η γραφειοκρατία και τα ανθρώπινα λάθη να επιμένουν: πως είσαι!

Μ' άρεσε!...
Αντί να νευριάσω, χαμογελούσα.
Α, ρε μάννα!
Τι σαν μου έδωσε μια ευγενέστατη κυρία στο τέλος πέντε αντίγραφα της ληξιαρχικής πράξης θανάτου;
Ούτε που τα κοίταξα.
Εγώ ξέρω πως είσαι: Εδώ!
Άλλοι μπερδεύτηκαν...
Αυτοί που χάνονται στα χαρτιά.
Άλλωστε, επίσημο χαρτί ήταν και το προηγούμενο που διαβεβαίωνε πως:
"... η Αφροδίτη Σταματίου ή Δεσπότη Δεν απεβίωσε..."

Έχω στα χέρια μου δυο χαρτιά σφραγισμένα. Το ένα λέει: "ΟΧΙ!", τα πέντε λένε: "Ναι"!

Αν φωτοτυπήσω το πρώτο 100 φορές, νικήσαμε ΜΑΝΝΑ!

Είναι η δεύτερη φορά.
Την πρώτη... στο χωριό... φαινόσουνα ακόμα... "ζωντανή"!
Μετά το χαρτί... σε "διαγράψανε...", λέει.
Βαριά η λέξη.

Τώρα: Λάθος. Σωρεία λαθών. "Άμα ξεκινήσει κάτι στραβά..." είπε η γλυκύτατη κυρία.

Μ' άρεσε αυτό το παίδεμα.

Αν υπάρξει και τρίτη, τότε θα τους δώσω τα βιβλία σου! "Ήδη τους είπα πως έχεις αλλάξει τόπο κατοικίας, όπως και το όνομά σου εδώ και 18 ολόκληρα χρόνια. Τώρα σε λένε: "Μάννα με δυο ν" κι αν δεν θέλουν να ξαναεκτεθούν οι Υπηρεσίες... ας φροντίσουν να ενημερώσουν εγκαίρως τα χαρτιά τους...

11 Δεκέμβρη 2009

2009-12-23T03:06:00.001+02:00

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

Απουσίες

18 χρόνια μετά…

Σκηνή Χ:

(Στην εκκλησία)

Ιερέας: «Αφροδίτη!»

Μάννα: «Παρούσα!»

Ιερέας: «Αφροδίτη, φώναξε και τους άλλους…»

Μάννα: «Εδώ είναι. Περιμένουν…»

Ιερέας: «Δημήτριος!»

Πατέρας: «Παρών!»

Ιερέας: «Αναστάσιος!»

Άλλος πατέρας: «Παρών!»

Ιερέας: «Ελένη!»

Άλλη μάνα: «Παρούσα!»

Ιερέας: «Αιωνία η μνήμη Αυτών!»

ΣΚΗΝΗ Χ1

(Στο ποτάμι)

«…κι έκλαψε μαζί μου ο Θεός, σαν ένας άνθρωπος απλός…»

Τα λέει τόσο ωραία!

2009-12-21T02:29:00.003+02:00

Τα λέει τόσο ωραία!

Αγαπητοί μας φίλοι,

Όσο κι αν αγαπάμε τα Χριστούγεννα, πάντα μας προβληματίζει η επιλογή δώρου για τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Αυτά τα Χριστούγεννα προτείνουμε βιβλία για Χρόνια Πολλά!

Ένα βιβλίο είναι το καλύτερο δώρο επειδή:

Χωράει έναν ολόκληρο κόσμο ανάμεσα σε ένα εξώφυλλο κι ένα οπισθόφυλλο.

Δεν είναι ποτέ εκτός μόδας και δεν έχει ποτέ λάθος μέγεθος!

Μπορεί να γίνει ένας πολύ καλός φίλος. Είναι καλή συντροφιά και προσωπικό καταφύγιο.

Διευρύνει τους ορίζοντές μας και αποτελεί εφαλτήριο για ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

Μπορεί να μας μάθει χρήσιμα πράγματα.

Μας αποσπά από την καθημερινότητα.

Μας ταξιδεύει σε πολύ μακρινές χώρες, χωρίς να κοστίζει όσο η βενζίνη μας μέχρι εκεί!

Είναι ένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους αναγνώστες, το συγγραφέα, τον κόσμο όλο.

Μπορούμε να βρούμε τον εαυτό μας σε κάποιον από τους ήρωες και να ταυτιστούμε μαζί του.

Μας δίνει τη δυνατότητα να βιώσουμε έντονα συναισθήματα.

Χαρίζοντας ένα βιβλίο σε κάποιον είναι σαν να του προσφέρουμε μια περιπέτεια.

Μπορεί να έχει προσωπική αφιέρωση, από εμάς ή το/τη συγγραφέα.

Κανένα άλλο δώρο δεν μπορεί να ανταγωνιστεί ένα βιβλίο! Τυλιγμένο καθώς είναι σε χαρτί περιτυλίγματος, μοιάζει με ένα δέμα χαράς και φαντασίας!

Διαβάζοντας αποσπάσματα από το κάθε βιβλίο που μας κινεί το ενδιαφέρον, επιλέγουμε για εμάς και για τους αγαπημένους μας ένα δώρο που μπορούμε να ανοίξουμε ξανά και ξανά!

Καλές Γιορτές,

Φιλικά,

Κλειώ Ζαχαριάδη

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Τηλ. 210-2804800
Fax 210-2819550
Email: klio@psichogios.gr

Βιβλιοπαρουσίαση μιας βιβλιοπαρουσίασης

2009-12-20T00:22:00.014+02:00

Μέχρι τώρα συνήθιζα να μιλάω για βιβλία που έχω διαβάσει. Τώρα τελευταία όμως, τα φόρτωσα στον κόκκορα. Η στίβα όλο και μεγαλώνει, γι' αυτό αποφάσισα να μιλάω πολύ νωρίτερα απ' το να περιμένω τη στιγμή που θα τα διαβάσω. Άλλωστε, για μένα μετράει και η στιγμή που θα φτάσει ένα βιβλίο στα χέρια σου ή στ' αυτιά σου.
Ε, λοιπόν, αυτά τα δυο βιβλία με διάλεξαν, φαίνεται!

Εδώ και καιρό (απ' τη γιορτή μου συγκεκριμένα) με έψαχνε η φίλη μου η Χαρούλα Φράγκου και δεν μ' έβρισκε. Με βρήκε πριν λίγες μέρες και μες τα πολλά που είπαμε με κάλεσε να πάω σε μια εκδήλωση που θα παρουσίαζε η ίδια δύο καλά βιβλία.
"Τώρα, σώθ'κις!!! Χαρούλα μου..." της είπα. (το "σώθ΄κις" έχει ιστορία πίσω του)
Να, μην τα πολυλογώ, τα έφερε έτσι η μέρα που τελικά πήγα.

Πήγα και μάλιστα πολύ νωρίτερα.
Τι να πω γι' αυτή την εκδήλωση; Μ' έβαλε σε χιλιάδες σκέψεις.
Δεν ήξερα κανέναν, ούτε καν τις αξιόλογες κυρίες συγγραφίνες! Εγώ ήξερα μόνο την Χαρούλα και σ' εκείνη ήθελα να δώσω χαρά και να την χαρώ.
Τι να πω για το μετά;
Κανένας δεν κατάλαβε τίποτα, αλλά μέσα μου έγινε σεισμός!
Με συγκίνησαν όλα, τόσο πολύ!
Το κτίριο ήταν; Η αρχιτεκτονική του; Η διακόσμησή του; Οι καθρέφτες του;
Το κοινό ήταν; Το πάνελ με τις αξιόλογες κυρίες ήταν;
Τα λόγια που έφταναν στ' αυτιά μου και χάιδευαν την ψυχή μου, ήταν;
Δεν ξέρω τι τελικά, "ήταν"!

Το είπα σήμερα και στην Χαρούλα.
"Τέτοια θετική αύρα σε αίθουσα, δεν έχω ξανα-αισθανθεί!"
Υπήρχε μια ζεστασιά, μια οικειότητα μεταξύ κοινού και πάνελ κι ας μη μίλησε κανένας απ' το κοινό, λες και έβλεπες στον αέρα να πετάνε αισθήματα που φανέρωναν φιλία, εκτίμηση, σεβασμό, νοσταλγία, αγάπη.
Τι να πω; Απ' όλους! Απ' όλους, σε όλους, ακόμα και ο φωτογράφος ήταν εντός κλίματος!
Πόσο μ' άρεσε! Πόσο το χάρηκα! Πόσο το ζήλεψα, με την καλή του, κάλλιστη έννοια! ( Αν ήταν αλλιώς, δεν θα το έγραφα! Θα έκανα την μούγκα.)

Δεν ξέρω αν μ' επιρέασε πολύ η ώριμη ηλικία που πλεόναζε, κι εγώ έχω ιδιαίτερη αδυναμία στους μεγαλύτερους από μένα. Ίσως όμως να ήταν αυτή που ανέδυε αυτή την γλυκιά θετική αύρα, χωρίς ζήλιες, χωρίς ανταγωνισμούς, μα με πλήρη καθαρότητα συναισθημάτων που αυτή έβγαινε στο βλέμμα τους, στις κινήσεις τους, στα λόγια τους, στην συγκίνησή τους.

Ένιωσα πως ήμουνα ξεκάρφωτη εκεί μέσα, εφόσον δεν γνώριζα κανέναν και ούτε φυσικά με γνώριζε και κανένας, μα συνάμα, ένιωθα τόσο ωραία και οικεία που δεν ήθελα να φύγω!Με περίμενε όμως ο άντρας μου και έπρεπε.

Χαιρέτησα όλες τις συμπαθέστατες ταλαντούχες κυρίες, αφού τις συγχάρηκα πρώτα και μετά τις είπα πως θα γράψω γι' αυτή την υπέροχη βραδιά και για τα βιβλία τους στο ίντερνετ.
"Στο ίντερνετ; Κι εγώ πως θα το δω; Εγώ δεν ξέρω από ίντερνετ!" μου είπε πολύ χαριτωμένα η κυρία Καίτη Μαλαμάκη - Τσακανίκα.
"Δεν πειράζει, κυρία Καίτη μου! Ξέρω εγώ!" της είπα.

Τι να πεις; Υπάρχουν τόσοι πολλοί εργάτες της λογοτεχνίας γύρω μας που αξίζουν τόσα πολλά, κι όμως δεν τους ξέρουμε, λες κι ο χώρος του διαδικτύου ανήκει μόνο στους νέους!

Χρόνια μαλώνω με την Χαρούλα. "Επιβάλλεται να μάθεις!" της λέω και τώρα μου υποσχέθηκε πως σύντομα θα ανοίξουμε δικό της μπλογκ. Έχει τόσο πλούσιο έργο πίσω της η Χαρούλα, μα είναι και τόσο ταπεινή και γλυκιά ταυτόχρονα, που όταν το μάθετε θα με πιστέψετε.
Εκτός αυτού, θα είναι και η γέφυρα για να γνωρίσουμε μαζί πολλούς (και πολλές) Βολιώτες ποιητές και συγγραφείς.

Έχω πολύ καιρό που νιώθω τύψεις που δεν ασχολήθηκα όσο έπρεπε με τον τόπο που έγινε η δεύτερη πατρίδα μου. Έχω όμως τις δικαιολογίες μου για το παρελθόν και τις καλές προθέσεις για το μέλλον. Μόνο να είμαστε καλά!

Γι' αυτό μιλάω απόψε για την βιβλιοπαρουσίαση. Γιατί μέσα σ' εκείνη την τόσο ζεστή ατμόσφαιρα, ένιωσα τύψεις! Ήταν μια εκδήλωση πολύ μεγάλου επιπέδου, ουσίας και νοημάτων και της άξιζαν κάμερες και πολύ περισσότερος κόσμος. Ένιωσα αμέσως την ανάγκη να τα πω, αλλά δεν ήξερα από που ν' αρχίσω. Απόψε ας πούμε ότι έβαλα το θέμα σε μια σειρά.
Μπορεί η μηχανή μου να με προδίδει σε φωτογραφίες κλειστού χώρου, να μην αξίζουν, εγώ όμως τις κρατάω σαν ενθύμιο, γιατί "δέθηκα" πολύ συναισθηματικά μ' αυτές.

Υγ. Θα πω και τ' άλλο. Εκεί στα συναισθήματα που πέταγαν στον αέρα, έβλεπα και την αξέχαστη Μπίκα Μαρκατά - Πετρογιάννη να πλανάται και να μου χαμογελά.
Σα να μου έλεγε:
"Ότι άφησες πίσω σου, εκεί θα με βρεις..."
Υγ. Μεγάλο κεφάλαιο και η Μπίκα. Στο μέλλον...
Υγ. Στα βιβλία θα επανέλθω με σωστή και ολοκληρωμένη παρουσίαση.

Να Συγχαρώ κι από δω:

την κυρία Καίτη Μαλαμάκη - Τσακανίκα για το βιβλίο της "Πρόσκληση στον Πύργο"

την κυρία Νίνα Λαδογιάννη για το βιβλίο της "Ταξιδιωτικές Αναπολήσεις"

την κυρία Ελένη Πρίντζου για την παρουσίαση

και φυσικά:

την Χαρούλα Ηλία Φράγκου, την φίλη μου που παραμένει εκεί στη θέση της... εδώ και έντεκα ολόκληρα χρόνια!

Χαρούλα μου, θα στο πω κι από δω:
"Δεν έχω διαβάσει ακόμα τα βιβλία, μα εσύ μου τα ανέβασες τόσο ψηλά, αλίμονό σου αν με γέλασες κακομοίρα μου!"

Υγ. Έργα της Χαρούλας Ηλία Φράγκου έχω παρουσιάσει παλιότερα, εδώ
και εδώ
και εδώ
και εδώ
και δεν ξέρω κι εγώ που αλλού, έτσι που είμαι σκόρπια!

Υγ. Τελευταίο.
Συγγνώμη που καθυστέρησε μια μέρα η εφημερίδα μου... μα το ίντερνετ θέλει κι αυτό το τσαπί του... δυστυχώς!
Όλα απαιτούν χρόνο, κόπο και μεράκι. Εύχομαι να μην απογοήτευσα όσους Βολιώτες το δουν!

ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ - Το γράμμα που λείπει - ΑΓΚΥΡΑ

2009-12-15T02:39:00.003+02:00

ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ
Το γράμμα που λείπει
Εκδόσεις: ΑΓΚΥΡΑ

Καλοτάξιδο, Ελένη μας!

Διαβάστε, εδώ!

2009-12-10T01:35:00.001+02:00

Διαβάστε εδώ!

22 ποιητές

με 46 ποιήματα, 4 μουσικοσυνθέτες με 6 μουσικά θέματα και 4
εικονογράφοι του Μικρού Πολυτεχνείου, δημιούργησαν μια νέα μορφή
κοινωφελούς συλλογικής προσφοράς.
Δημιούργησαν το πρώτο ψηφιακό βιβλίο ποίησης για κοινωφελή σκοπό, που προσδίδει στο διαδίκτυο μια διαφορετική χροιά.

Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις του ηλεκτρονικού βιβλίου

**"…για ένα σου ΧΑΜΟΓΕΛΟ!"**

παραχωρούνται στον Οργανισμό ‘’ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ’’

Το βιβλίο προλογίζει ο ποιητής και συγγραφέας Νικόλας Κολοκοτρώνης.
Η εικονογράφηση του, έγινε από τον κο. Νίκο Ρεπούλιο και το ‘’Μικρό Πολυτεχνείο’’
Η μουσική του επένδυση, ανήκει στους: Βάγια Παπαποστόλου, Σπύρο Λαμπρινόπουλο, Παναγιώτη Βούλγαρη και Κώστα Λαμπρίδη.

Η ηλεκτρονική επεξεργασία έγινε μέσω της εφαρμογής e-na.

Αποκτήστε το, υιοθετώντας την προσπάθεια.

Τα ονόματα των ποιητών που συμμετείχαν στην προσπάθεια είναι

Αργέντη Κατερίνα
Γράμψας Παναγιώτης
Θωμάς Μιχαήλ
Κανλής Γιώργος
Καραγιάννης Ανδρέας
Coletti Θεοχάρης - Αλέξανδρος
Κολοκοτρώνης Νικόλας
Κουρού Στέργιος
Κυβερνητάκη Μαρία
Λαγός Λάμπρος
Λαζανάς Μιχάλης
Λαφαζανίδης Αθανάσιος
Μακρή Α. Φωτεινή
Μαρούλης Αυγουστής
Μήσιας Σεραφείμ
Ντεβεντζή Μαργαρίτα
Νώτη Γεωργία
Ξαναλάτου Κατερίνα
Παπαποστόλου Βάγια
Πουλημενάκος Βασίλης
Τουσισόγλου - Αρετάκης Γεώργιος
Χαρκιολάκης Γιάννης

Το βιβλίο διατίθεται στην τιμή των 10€ και μπορεί να γίνει δικό σας μέσω του παρακάτω συνδέσμου:
http://www.e-na.com/book.aspx?id=30274

Το μονόγραμμα - Οδυσσέας Ελύτης

2009-12-10T01:25:00.003+02:00

Υπογραφή συνεργασίας Λιβάνη με Νίκο Ντακάκη

2009-12-08T17:46:00.004+02:00

Μ' αρέσει όμως, ακόμα περισσότερο, όταν άνθρωποι που έχουν μεράκι και δυνατή γραφή, όπως ο Νίκος ο Ντακάκης από την Κρήτη, που στις 18 Νοέμβρη δικαιώθηκε!
Υπέγραψε συμβόλαιο με τις Εκδόσεις Λιβάνη και νέοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά του!
Τον συγχαίρω θερμά, τόσο τον ίδιο, όσο και τις Εκδόσεις Λιβάνη για την επιλογή τους!
Τα βιβλία του Νίκου παρασύρουν τον αναγνώστη και του αξίζουν τα καλύτερα!

Καλοτάξιδος Νίκο μου και μέσω του μεγάλου και Ιστορικού Εκδοτικού Οίκου Λιβάνη!
Τώρα ξένοιαστος πια απ' το άγχος της διακίνησης, θα γράφεις ακόμα καλύτερα!
Εγώ, εμείς, είμαστε εδώ για να μας ταξιδεύεις και να σε καμαρώνουμε!

Παύλος Κάγιος- Και με κλειστά μάτια θα βλέπω

2009-12-08T17:42:00.000+02:00

ΠΑΝΤΑ!

Μικρά βιβλία για μεγάλα όνειρα

Παρασκευή, Νοέμβριος 27, 2009

Παύλος Κάγιος- Και με κλειστά μάτια θα βλέπω

Παλιά, όταν οι κοινωνίες ήταν μικρές, τα γενητούρια (σωστά το γράφω, ή θέλει δύο νι;) ήταν μεγάλα γεγονότα. Αν μάλιστα ήταν και αγόρι, μέχρι πιστολιές και τουφεκιές έπεφταν σε κάποια μέρη της Ελλάδας. Στη μικρή (αλλά ζωντανή και δυνατή) κοινωνία των φίλων, τα γενητούρια είναι πάντοτε σπουδαία. Μόλις σήμερα, ο φίλος και συνάδελφος Παύλος Κάγιος κράτησε στα χέρια του το νέο του παιδί, το τέταρτο μυθιστόρημά του.
Τίτλος του, «Και με κλειστά μάτια θα βλέπω». Θέμα μια όμορφη, τρυφερή, σκληρή, δραματική αλλά μαγευτική οικογενειακή ιστορία. Σχεδόν ένας αιώνας, ο περασμένος, περνά μέσα από τις σελίδες του. Περνά και δεν χάνεται, γιατί τον στερεώνει (και τον στεργιώνει) μια μεγάλη ιστορία αγάπης, του Θοδωράκη και της Βασούλας. Μιας αγάπης που δεν χάνεται, δεν κινδυνεύει, δεν δοκιμάζεται, αντίθετα, παραμένει φάρος για τους ανθρώπους που ξεκίνησαν αλλιώς, κατέληξαν αλλιώς, αλλά σε όλη τους τη ζωή «Φυλούσαν τ' αστέρια μη τα σβήσουν».
Υπάρχει, λοιπόν, αγάπη ευτυχισμένη; Αυτό θα το κρατήσουμε μυστικό. Για να το μάθετε, διαβάστε το βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Καστανιώτη». Για φινάλε, οι καταληκτικές φράσεις στο οπισθόφυλλο: «Μια ελεγεία για τους κυνηγημένους, τους χαμένους, τους αφανείς και ευλογημένους, σε μια Ελλάδα όπου όλα έρχονται και παρέρχονται, αφήνοντας πίσω αναπάντητα ερωτήματα: αρκεί να λες Και με κλειστά μάτια θα βλέπω και να προχωράς; Και πού πηγαίνεις; Ανικανοποίητος- άρα ελεύθερος- ή παντοτινά σκλαβωμένος;»

posted by Εαρινή Συμφωνία at 27.11.09

Μ' αρέσει η υποστήριξη που κάνει ο Ψυχογιός στα βιβλία του!

2009-12-08T17:34:00.003+02:00

Μπράβο του!

Κι επειδή δεν μπορώ να τα μεταφέρω σωστά, εσείς δείτε εδώ!

Προς:

kyklaminovounou@yahoo.gr

Νέες κυκλοφορίες

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤH ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Η ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ-ΑΡΓΥΡΗ γεννήθηκε στη Λευκάδα. Απόφοιτος του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Αθηνών, δημοσιογραφεί από το 1983 στον ελληνικό ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Εταιρείας Γαλλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (QFW), και έχει εργαστεί κατά διαστήματα σε ραδιοφωνικούς σταθμούς αλλά και στην Ελληνική Τηλεόραση. Από το 1989 ζει και εργάζεται στο Μόντρεαλ του Καναδά. Παράλληλα με τη δημοσιογραφική και συγγραφική της δραστηριότητα, είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος Αρχιεπίσκοπος "Σπυρίδων" για την Ελληνική Παιδεία και τον Πολιτισμό, με έδρα τη Νέα Υόρκη. Είναι παντρεμένη κι έχει ένα γιο.

ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Σ'ΕΝΑ ΦΙΛΟ ΣΑΣ

	ΞΕΦΥΛΛΙΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ

ΔΕΙΤΕ

Book video ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

	ΑΚΟΥΣΤΕ
ΠΕΤΑΕΙ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ (ρ/φ spot)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ-ΑΡΓΥΡΗ


Το μυθιστόρημα «πετάει, πετάει το σύννεφο» παρουσιάστηκε σε καλοκαιρινή ατμόσφαιρα στη Λευκάδα. Παρόντες ήταν ο υπουργός Γρηγόρη Νιώτης, η συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, η δημοτική σύμβουλος του Δήμου του Μόντρεαλ Ελεν Φωτόπουλος και ο δημοσιογράφος Κώστας Βλάχος	Το «Πετάει, πετάει το σύννεφο» παρουσιάσθηκε στο Αίθριο της Στοάς του Βιβλίου. Στο πάνελ ο διευθυντής της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας Γιάννης Βλαστάρης, ο λογοτέχνης Φώντας Λάδης και η συγγραφέας

Αποσπάσματα απο το βιβλίο διάβασε η καταξιωμένη σκηνοθέτις Νικαίτη Κοντούρη	O Πέτρος Κουναλάκης φανατικός αναγνώστης του Σύννεφου με τη συγγραφέα στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης της Αθήνας.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΠΕΤΑΕΙ, ΠΕΤΑΕΙ ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ

Ένα μυθιστόρημα που σκιαγραφεί τη ζωή ενός απλού ανθρώπου με φόντο την Ελλάδα και την Ευρώπη του 20ου αιώνα. Ένα βιβλίο που παίζει με τη μεταλλασσόμενη πραγματικότητα της νεότερης Ελλάδας προσωποποιώντας την ιστορία της. Ο Κωστάγγελος Αργυρίου γεννιέται στη Λευκάδα. Όμως, τα όνειρά του στην πρώιμη νιότη τον πάνε στην Αμέρικα. Λίγους μήνες μετά την άφιξή του στη γη της επαγγελίας, η πατρίδα τον καλεί στον αγώνα για την απελευθέρωσή της. Ντύνεται στρατιώτης για τη Μεγάλη Ιδέα, μικρότερη από το όραμά του, όπως θα αποδειχτεί. Επί οχτώ χρόνια στο μέτωπο των Βαλκανικών, του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, της Μικρασιατικής εκστρατείας, γνωρίζει ανθρώπους και τόπους διαφορετικούς. Σε μια μικρή ανάπαυλα από το Χρέος, όταν γυρίζει στο χωριό παντρεύεται την Αρίστη, κοπέλα όμορφη κι άξια σ' όλα της. Με το πέρας της θητείας του επανακάμπτει στο νησί του, αμφισβητώντας τώρα τις μεγάλες ιδέες. Ξαναπαίρνει την τσάπα και την αξίνα και γεμίζουν με την Αρίστη του τον τόπο παιδιά ζώντας την ανεμελιά της οικογενειακής ευτυχίας. Ο ξαφνικός θάνατος του πρώτου γιου του τον αποπροσανατολίζει, τον κάνει πολέμιο Θεού και ανθρώπων. Η επιστροφή του στα θεία μετά από εναγώνια πάλη και μέσα μάλιστα από την ιεροσύνη τον οδηγεί σε καινούργιους δρόμους. Μαζί με την πολύτεκνη οικογένειά του βιώνουν την Κατοχή, τη φτώχεια, την πείνα και τη στέρηση στη Λευκάδα. Κι όμως εκείνος μέχρι τότε πίστευε πως ήταν προστατευμένοι από τις συμφορές. Ο εμφύλιος του χτυπάει την πόρτα παίρνοντας την παπαδιά του και μαζί το χαμόγελο της ζωής του... Χρόνια μετά, κατασταλαγμένος κι ώριμος, βρίσκεται αντιμέτωπος με τους επιγόνους του και προσπαθεί να τους διδάξει όσα του έμαθε η Ιστορία. Εκείνοι παίζουν ακόμη μαζί του κι ας τραβήξαν άλλους δρόμους. Και πότε πότε τον ρωτάνε όπως παλιά: Πετάει, πετάει το σύννεφο;

6^η χιλιάδα
Τιμή: 7,53 €, Σελίδες: 336, ISBN: 978-960-274-714-8

Για την αγάπη των άλλων Ιουστίνη Φραγκούλη - Αργύρη

2009-12-08T17:29:00.003+02:00

Αυτό το μήνυμα μου είχε ξεφύγει!
Το βιβλίο της Ιουστίνης Φραγκούλη - Αργύρη σε ηλεκτρονική μορφή!

Για την αγάπη των άλλων

Νέα ξενητεμένων Ελλήνων

2009-12-06T14:28:00.024+02:00

Dear friends,

Those who did not manage to come to Kilcunda yesterday (some of us stayed overnight) missed out.

They missed out on the happy at the same time intellectual atmosphere
The views from Frederika's house
The food and wine
The productive thinking

But dont despair there will be more meetings like this in the future. Happy Seasons Greetings.

We also had a surprise visit from a local writers' group of Inverloch (thanks to Frederika). Liat Kirby-Nagar participated in the get together and we exchanged ideas on what makes a writer and how he/she can get publshed. It was rewarding to exchange ideas with Liat who's a published writer herself and advisor to writers on finding a literary agent or publisher.

All in all, those who participated were, Frederika Apokidou, Andrea Garivaldis, Iakovos Garivaldis, Michael Pais and wife Christina, Gabrielle Morgan, Michael Morgan, Liat Kirby with husband

Here's a glimpse of the gathering in photos attached -

Αγαπητοί φίλοι,

Εσείς που χάσατε την επίσκεψη το Σάββατο στην Κιλκάντα (μερικοί μείναμε εκεί το βράδυ και γυρίσαμε Κυριακή)...

Χάσατε την όμορφη ατμόσφαιρα των παρευρισκομένων
Χάσατε τη θέα του Νότιου Ωκεανού από το σπίτι της Φρειδερίκης
Χάσατε το φαγητό και τα ποτά που απολαύσαμε.
Τις δημιουργικές στιγμές συζητήσεων για λογοτεχνία

Είχαμε την τιμή να έρθουμε σε επαφή και με μια ντόπια αγγλόγλωσση ποιήτρια την Λίατ Κέρμπι-Ναγκάρ από το σύνδεσμο συγγραφέων του Inverloch. H Λίατ είναι ποιήτρια (έχει εκδόσει ποιητικές συλλογές) αλλά και βοηθάει συγγραφείς να βρουν το δρόμο τους προς τους εκδότες. Ελπίζουμε ότι μελλοντικά η Λίατ, μια πολύ συμπαθητική κυρία, θα βοηθήσει στην έκδοση βιβλίων των μελών της Διασπορικής.

Αλλά δεν πειράζει, θα έχουμε περισσότερες συναντήσεις τέτοιες στο μέλλον.

Ευχόμαστε σε όλους μια καλή εβδομάδα και καλές διακοπές

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας Νίκος Παργινός

2009-12-06T14:21:00.004+02:00

Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας

Νίκος Παργινός

Νέοι Ορίζοντες

Εδώ, εκεί, Αυστραλία και Έλληνες!

2009-12-01T01:02:00.004+02:00

Διασπορική Λογοτεχνική στοά!

Ο Ιάκωβος Γαριβάλδης με το βιβλίο του "'74 υπό σκιάν", μας δείχνει του μέλλοντος τα βιβλία...
Τα ιντερνετικά, φυσικά!

Της στιγμής

Τα νυχτοπούλια κάθονται σ' ένα κλαδί μονάχα
όταν οι μέρες της ζωής δεν μας αρκούνε τάχα
και πάντα σκέφτονται το πώς θα κάνουν κάτι άλλο
πιο θετικό, πιο δίκαιο μα και πολύ μεγάλο.

Οι δρόμοι όμως ξέρουν πού μια μέρα θα μας πάνε
κι οι νόμοι βοηθούν σ' αυτό και ότι θέλεις κάνε.
Μα όπως κι αν το κάνουμε είμαστε όλοι δούλοι
μιας όμορφης ανάμνησης μ' ένα θαλασσοπούλι...

Ιάκωβος Γαριβάλδης

39 ΣΤΟΙΧΕΙΑ!!!

2009-12-01T00:55:00.002+02:00

Δεν τα ήξερα! Τόσα είναι; Παναγία μου!

Τα έφερε λέει, η ΑΓΚΥΡΑ!!!

39 ΣΤΟΙΧΕΙΑ ήρθαν-δείτε τα video!!!

Προς τα μέλη του EKDOSEIS AGYRA

Clues Στοιχεια 30 Νοεμβρίου στις 10:14 π.μ. Απάντηση

http://www.youtube.com/watch?v=7TXw9LwqKXo

http://www.youtube.com/watch?v=REBY3sFL2xM

Πολυτέλεια τα βιβλία

2009-11-30T02:41:00.006+02:00

Συνήθως κατηγορούν εμάς τους Έλληνες, ότι δεν διαβάζουμε.
Όπως το πάρει κανείς...
Εγώ εδώ καιρό θέλω να γράψω τι μου είπε μια κυρία και μου έκανε μεγάλη εντύπωση, όχι γιατί δεν πίστευα τα όσα έλεγε, αλλά γιατί νόμιζα πως μόνο εγώ είχα αυτό το πρόβλημα.

Ήταν τέλος του καλοκαιριού, όταν κατοχύρωσα τα πνευματικά δικαιώματα από ένα μελλοντικό μου βιβλίο και μέσα σ' αυτά που έπρεπε να κάνω ήταν να ταχυδρομήσω ένα βιβλίο στον ίδιο μου τον εαυτό.

Πήγα λοιπόν στο Ταχυδρομείο και μια κυρία όταν είδε το ίδιο όνομα στον Παραλήπτη και στον Αποστολέα, μου χαμογέλασε κάπως ειρωνικά να το πω; πονηρά να το πω;
"Γιατί χαμογελάτε;" την ρώτησα.
"Τίποτα... Έτσι... Καλοτάξιδο!" μου είπε πάλι χαμογελαστά!
Εγώ νόμιζα πως με πέρασε για χαζή, και θέλησα να της εξηγήσω γιατί το στέλνω στον εαυτό μου.
"Ξέρετε... είναι ένα βιβλίο και έτσι κατοχυρώνω τα πνευματικά δικαιώματα, γι' αυτό γράφει πάλι το όνομά μου..."
"Ξέρω! Έχω ξαναδεί! Γι' αυτό σας είπα και Καλοτάξιδο!" έσπευσε να με καθησυχάσει εκείνη.
"Απ' το στόμα σας και στου Θεού τ' αυτί!" της είπα χαρούμενη. "Όταν με το καλό το εκδόσω, θα σας χαρίσω ένα! Ξέρω που θα σας βρω!"
"Θα μου χαρίσετε;" απόρησε εκείνη. "Χαρίζονται τα βιβλία; Εγώ γιατί τα πληρώνω ακριβά;"
Της εξήγησα την περίπτωσή μου...
"Βγάλ'τε το εσείς με το καλό και θα σας το πληρώσω. Έχω ξοδέψει λεφτά και λεφτά στα βιβλία! Μόνο που τελευταία ακρίβηναν πολύ και έχουν γίνει απλησίαστα. Περιμένω το δώρο των Χριστουγέννων να πάρω κάποια που μ' αρέσουν, απ' το καλοκαίρι!"

Συζητήσαμε κι άλλα. Με ρώτησε περισσότερα για μένα, της είπα κι εγώ τα δικά μου, και μέσα σε όλα μου είπε πως:
νόμιζε πως οι συγγραφείς τα έχουν οικονομίσει και έλυσαν το οικονομικό τους πρόβλημα, γι' αυτό και είναι ακριβά!
κουφάθηκε όταν της είπα πως εγώ τα εξέδιδα μόνη μου και τα χάριζα πραγματικά
γελάστηκε πολλές φορές και ξόδεψε άδικα τα λεφτά της σε πολυδιαφημησμένα βιβλία που δεν της άρεσαν καθόλου
και πως είναι σε δίλλημα τα Χριστούγεννα αν θα τα πάρει όλα αυτά τα βιβλία που ήθελε, ή θα τα διαθέσει για να πάρει κάτι σε ρούχο για τον εαυτό της
της αρέσει το διάβασμα, αλλά απ' την άλλη είναι πολυτέλεια στις μέρες μας!

Δεν είχε και κόσμο εκείνη την ώρα, μου έκανε εντύπωση πολύ η ειλικρίνεια της κυρίας και μάλιστα σε μια άγνωστη!

Πέρασαν μήνες από τότε και πολύ συχνά θυμάμαι τα λόγια της.
Ναι, είναι αλήθεια πως τα βιβλία την σημερινή εποχή είναι ακριβά.
Ναι, είναι πολυτέλεια, εφόσον δεν φτάνουν τα οικονομικά.
Ναι, εγώ που κάποτε ανάμεσα στο αν θα αγόραζα τα Χριστούγεννα καινούργιο παντελόνι ή βιβλίο, προτίμησα το βιβλίο, ναι, εγώ που δουλεύω (μπορώ δεν μπορώ) για να ανταπεξέλθω στις οικογενειακές υποχρεώσεις μου, θα το σκεφτώ πολύ, αν θα πάω αυτά τα Χριστούγεννα ν' αγοράσω βιβλία. Και έχω και μια λίστα βιβλίων φίλων, γνωστών, και πολυδιαφημισμένων άλλων συγγραφέων.
(Αφού πολλές φορές χαζεύω τις βιτρίνες και λέω από μέσα μου: "Αν μπορούσα να σας διαβάσω με την σκέψη μου, έτσι, σαν υπολογιστής, ή να τα ρούφαγα σαν μια δυνατή ηλεκτρική σκούπα ή σαν σφουγγάρι, μέσα σε μια νύχτα, θα σας διάβαζα όλα και θα σας έλεγα εγώ ποια είναι τα καλύτερα, αλλά, τι να σας κάνω; Θέλω δέκα ζωές και μια καλή ληστεία σε μια μεγάλη Τράπεζα!" Σκέψου, τι ο κύριος με τις γλαδιόλες, τι η Κατερίνα με μια αγκαλιά κυκλάμινα;)

Ναι, εγώ που γράφω κιόλας... και που ονειρεύομαι και το νέο μου βιβλίο!
Πόσο άλλαξα;

Θα μου πεις, άμα σ' αρέσει το διάβασμα, υπάρχουν και οι Βιβλιοθήκες!
Ναι, το είπα και στην κυρία αυτό (και δεν ρώτησα και το όνομά της!) κι εκείνη μου είπε πως δανείζεται συχνά, αλλά οι Βιβλιοθήκες δεν έχουν τα καινούργια.

Και λέω εγώ:
γιατί κύριοι συγγραφείς ή εκδοτικοί οίκοι, δεν στέλνετε βιβλία σας, τουλάχιστον στις Βιβλιοθήκες των μεγάλων πόλεων;
Είναι καλύτερα να μένουν στα αζήτητα και να πηγαίνουν στην πολτοποίηση;
Πόσο μεγάλο έξοδο είναι για σας;
Δεν ξέρετε ότι η καλύτερη διαφήμηση είναι το από στόμα σε στόμα;
Που θα το βρει ο φτωχός μεροκαματιάρης, ν' ανοίξει το μάτι του;
Ευτυχώς, υπάρχουν και τέτοιοι που θέλουν να ταξιδέψουν, για να ξεχάσουν τον πόνο τους.

Όσο για μένα, εγώ πήγα τώρα και στην άλλη κατηγορία, πέρα απ' το οικονομικό.
Επιλέγω τι θα διαβάσω και πότε θα το διαβάσω, γιατί θεωρώ πολύτιμο τον χρόνο της ζωής μου. Είμαι στα πενήντα, περνάω και τις φάσεις μου, έχω και πολλά άλλα ενδιαφέροντα, λίγος ο ελεύθερος χρόνος μου(κι αυτός κλεμμένος απ' τον ύπνο) κανείς δεν μου εγγυάται το αν θα υπάρχει αύριο και πόσο θα κρατήσει αυτό, οπότε, δικαιολογείστε με.

Μην ξοδεύετε λοιπόν τα λεφτά σας σε άλλου είδους διαφημήσεις, κύριοι εκδότες.
Ταίστε τις Βιβλιοθήκες της χώρας μας με βιβλία νέων συγγραφέων κι ο κόσμος τότε, ξέρει ποιο θα διαλέξει να διαβάσει!

Αυτά, για την ώρα. Το θέμα για μένα είναι, να θέλει ο άλλος να διαβάσει το βιβλίο του Τάδε συγγραφέα. Αλλιώς, είτε το πληρώσει, είτε του το χαρίσουν, άμα στολίζει μόνο την Βιβλιοθήκη του, για μένα είναι άχρηστο!

Εγώ πάντως, τα χαρίζω όλα, στην Βιβλιοθήκη του χωριού μου, μόλις τα διαβάσω. Και τα δίνω κι όπως είναι σημειωμένα, κι όταν με βρίσκουν βιβλιόφιλοι, μου κάνουν και ανάκριση για την τάδε σημείωση στο τάδε βιβλίο!

Τώρα, αυτά!
4:08

Υγ. Α, και κάτι άλλο για να μην επανέλθω στο θέμα βιβλίων, γνώρισα ένα μαγαζάτορα που έχει κλαμπάκι και μου είπε ότι έχει και δανειστική βιβλιοθήκη στο μαγαζί για τους πελάτες του! Όχι παίζουμε! Άμα σ' αρέσουν τα άτιμα τα γράμματα και σκουπιδιάρης να είσαι, θα διαβάσεις!
Δεν το είχα ξανακούσει! Φυσικά και του χάρισα βιβλία μου!

Το blog της Πέρσας Κουμουτσή

2009-11-30T01:05:00.008+02:00

Εδώ θα βρείτε το blog της Πέρσας Κουμουτσή.
Θα ενημερωθείτε για τα βιβλία της, για την κριτική του βιβλίου της Ιουστίνης και φυσικά και την ίδια!

Μεγάλο Σχόλιο...

2009-11-29T02:43:00.004+02:00

Μεγάλο Σχόλιο...

Ήταν ένα μεγάλο σχόλιο, που δεν χωρούσε πουθενά, γι' αυτό το ανεβάζω εδώ!

Αφορά την ανάρτηση της Ιουστίνης, εδώ!

Ιουστίνη μου, τι γίνεται εδώ; Με ξάφνιασες, τόσο στην ανάρτηση, όσο και στα σχόλια!

Θα με τρελάνετε, ρε παιδιά!

Ιουστίνη μου, δεν έκανα τίποτα, κορίτσι μου! Τις φωτογραφίες σας "έκλεψα", δικές σου και του Στράτου και τις έντυσα με ένα πολύ ωραίο τραγούδι! Τι το συζητάτε και με βάζετε στο ίδιο τσουβάλι με την Πέρσα; Έλεος!

Ξέρω ότι μ' αγαπάτε, κι ας με λέτε άτακτη κι ότι άλλο θέλετε, (ότι και να πείτε, μέσα θα είστε!) και πάμε στην ουσιώδη κριτική της Πέρσας. Μου έκανε εντύπωση που ενώ έζησε και σπούδασε στο Κάιρο, μπήκε πολύ βαθιά στην ιστορία σου, Ιουστίνη μου, λες και είχε ζήσει στην Ελλάδα, λες κι ήξερε από στερήσεις και φτώχεια!

Αυτά και μόνο τα λόγια της, φτάνουν:

«Η ιστορία της Ιουστίνης θα μπορούσε να είναι η ιστορία της κάθε γυναίκας πάνω στη γη, της γυναίκας που στερεύει ερωτικά και που ακρωτηριάζεται συναισθηματικά από τις κοινωνικές συνθήκες οι οποίες εξουσιάζουν τη ζωή της ως τον θάνατο- ίσως πάλι και αυτόβουλα για όλα τα παραπάνω. Της γυναίκας που υποτάσσεται χωρίς αντίσταση στους απαράβατους κανόνες της ηθικής αλλά και της προκατάληψης οι οποίοι διέπουν τις ζωές των ανθρώπων στις μικρές κλειστές κοινωνίες ακόμα και σήμερα και πολύ συχνότερα στις ανατολίτικες κοινωνίες».

Όσο και να μορφωθείς, όσο και να διαβάσεις, αυτά τα λόγια δεν τα γράφεις εύκολα και πολύ περισσότερο, δεν τα πιάνεις εύκολα στην έννοια τους, παρά μόνο αν έχεις εμπειρίες ζωής. Γι’ αυτό την συγχαίρω!

Συμφωνώ απόλυτα μαζί της! Αυτή η ιστορία θα μπορούσε να ήταν της κάθε γυναίκας στη γη! Γι’ αυτό αγαπήθηκε τόσο πολύ απ’ το ξεκίνημά του αυτό το βιβλίο σου, Ιουστίνη μου! Γιατί κάπου εκεί μέσα, πολλές γυναίκες, βρήκαν εικόνες απ’ την δική τους ζωή, ή των μανάδων τους. Εγώ, ας πούμε, θυμόμουνα σκηνές, σύγκρινα με την μάννα… έβλεπα αντιθέσεις, ομοιότητες, κ.λ.π. Γι’ αυτό το βιβλίο σου θα μπορούσα να είχα γράψει σελίδες ολόκληρες, αλλά το απέφυγα, γιατί δεν το έχω ξανακάνει σε κανένα βιβλίο και θα ήταν άδικο για τους άλλους συγγραφείς. Ήταν γιατί με πόνεσες εκεί που πονάω… και μου θύμισες πολύ την μάννα κ.λ.π.

Με τη ευκαιρία όμως, μιας και επεκτάθηκα τόσο πολύ, μου έκανε εντύπωση και το δικό σου πάθιασμα μ’ αυτή την ιστορία κι εκεί σε συγχαίρω και σένα! Μπήκες πραγματικά πολύ μέσα στην ουσία της ιστορίας, λες και ήσουνα η ίδια και μάνα και κόρη, αν και μερικές φορές νευρίαζα με την λογοτεχνία σας και τις ωραίες περιγραφές, και έλεγα από μέσα μου: «Ιουστίνη μου, προχώρα στο ψαχνό, κι άσε τα τοπία»! (Γι’ αυτό εγώ δεν θα γράψω ποτέ μου λογοτεχνικά! Ή που το’ χεις ή που δεν το’ χεις!)

Να μην σας ζαλίσω όμως! Σας συγχαίρω και τις δυο! Εύχομαι και στις δυο σας, Υγεία και Καλή επιτυχία στα πνευματικά σας παιδιά και να γίνεται πολύτεκνες!

Υγ. (μεγάλο)

Την Πέρσα έτυχε να την γνωρίσω πριν τρία χρόνια, μαζί με την Ελένη Γκίκα. Ήταν στην βιβλιοπαρουσίαση του πρώτου της βιβλίου «Δυτικά του Νείλου» που το παρουσίαζε η Ελένη και μάλιστα το είχε αφιερωμένο η Πέρσα, σ' εκείνη! Για την Ελένη ξέρετε όλοι πως νιώθω και απόδειξη είναι το "διότι", οπότε, δεν το συζητάμε! Με την Πέρσα χαθήκαμε, γιατί εκείνη δεν ασχολήθηκε με το ίντερνετ. Απ' την πρώτη στιγμή όμως, μου έκανε μεγάλη εντύπωση η καλωσύνη της να με δεχθεί στην παρέα της, λες και με ήξερε χρόνια, να με κεράσει, να είναι γλυκιά, ζεστή και φιλικότατη.

Φυσικά πήρα το βιβλίο της, τότε, μ' άρεσε πολύ η γραφή της, με συγκίνησε πολύ η ιστορία της, (κι εκείνη την γέφυρα, ακόμα την θυμάμαι), το παρουσίασα στο κυκλάμινο και φυσικά εκείνη το έμαθε και μ' ευχαρίστησε!

Ήθελα να πω, πως, όντως η Πέρσα είναι μια πολύ σεμνή κοπέλα και πολύ καλή συγγραφέας και μεταφράστρια, απ’ ότι λένε! Αν και δεν διαβάζω βιβλίο δεύτερη φορά, το βιβλίο της θα το ξαναδιάβαζα ευχαρίστως, για να θυμηθώ λεπτομέρειες που έχω ξεχάσει με το πέρασμα του χρόνου. Το έχω χαρίσει όμως στην βιβλιοθήκη του χωριού μου, μαζί με τα δικά σου και ήδη με περιμένουν πολλά βιβλία αδιάβαστα στη στοίβα, γι' αυτό, πάμε τώρα στα καινούργια!

Οπότε, για την κριτική της, ως γραφή, δεν το συζητάμε, Ιουστίνη μου! Ούτε για τα γραφόμενά της, εννοείται!

Μ’ αυτά τα πολλά (λίγα;) ήθελα να πω, πως είναι κι ένας πολύ ωραίος Άνθρωπος!

Η Λογοτεχνία έχει αρχίσει πάλι και ενοχλεί - ΤΑ ΝΕΑ

2009-11-21T23:08:00.002+02:00

Η Λογοτεχνία έχει αρχίσει πάλι και ενοχλεί - ΤΑ ΝΕΑ

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

2009-11-21T22:52:00.002+02:00

ΒΙΒΛΙΑ

Δημήτρης Πιατάς, ηθοποιός

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΙΑΦΚΟΣ - ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ, ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ

Τα άρθρα του Χρήστου Σιάφκου από την αρχή ήδη της καριέρας του στη δημοσιογραφία εμπεριείχαν τον λογοτέχνη. Ήταν θέμα χρόνου γι αυτόν να δώσει διηγήματα και μυθιστορήματα. Ίσως μάλιστα να άργησε και λίγο. Έχοντας κάνει πια τον κύκλο του τόσο στη δημοσιογραφία, όσο και στην πεζογραφία αποφάσισε να ενώσει τις δυο του ιδιότητες, σε μια συνέντευξη-ποταμό, αυτή του Μιχάλη Κακογιάννη, παραδίδοντας εν τέλει το εξαιρετικό «Σε πρώτο πλάνο», βιβλίο που αφηγείται τόσο την ιστορία του σκηνοθέτη στον κινηματογράφο και στο θέατρο, όσο κι εκείνη μιας γενιάς πρωτοπόρων, που μετά τον πόλεμο, μεγαλούργησαν. Το βιβλίο είναι από εκείνα που έλκουν τόσο τον άμεσα ενδιαφερόμενο, τον ηθοποιό ας πούμε ή τον σκηνοθέτη, όσο και το πλατύ κοινό αφού με μυθιστορηματικό τρόπο αναφέρεται στην περιπέτεια της πολυτάραχης ζωής του Κακογιάννη. Θεωρείστε δε πως η επιτυχία του Σιάφκου έγκειται και στο ότι ο φειδωλός σε κουβέντες σκηνοθέτης αποφάσισε ν’ ανοιχτεί. Η εμπιστοσύνη βλέπετε είναι κάτι που κερδίζεται με το πέρασμα των χρόνων. Επιπλέον η αφήγηση δεν αποτελεί λιβανωτό. Τα δύο μέρη κρατούν τη θέση τους κι αυτό που τους ενώνει είναι ο αμοιβαίος σεβασμός και προφανώς η αγάπη για την τέχνη.

Αγγέλα Σωτηρίου - Υπεύθυνη Εκδόσεων Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ - OI KOΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ

Καιρό είχα να δακρύσω διαβάζοντας ένα βιβλίο. Περνάνε τόσα και τόσα από τα χέρια μου που είναι δύσκολο πια να με συγκινήσει κάτι ή να με εντυπωσιάσει ή να με καταπλήξει. Κι αυτό το πέτυχε ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου από την πρώτη σελίδα, από την πρώτη κιόλας παράγραφο. Δε χρειάζονται λόγια πολλά, λέξεις «δύσκολες», φράσεις πομπώδεις για να δημιουργήσεις εντυπώσεις και να δικαιολογήσεις τον τίτλο «συγγραφέας». Ο Θοδωρής έχει αυτό που λέμε «πένα» και το καταφέρνει με λόγια απλά και καθημερινά, λόγια που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά σου. ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ είναι ένα μυθιστόρημα πολυεπίπεδο: ιστορικό, πολιτικό, κοινωνικό. Ναι, είναι όλα αυτά, μα πάνω απ’ όλα είναι ένα μυθιστόρημα ανθρώπινο. Ναι, μιλάει για τον εμφύλιο πόλεμο και το παιδομάζωμα –ένα σκληρό κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας – αλλά περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο μιλάει για τους ανθρώπους, και από τις δύο πλευρές, που πάλευαν για τα πιστεύω τους. Σωστό ή λάθος; Δεν ξέρω και δεν το εξετάζω. Οι μάνες δεν ακολουθούν κόμματα και ιδεολογίες. Οι μάνες υπάρχουν για τα παιδιά τους. Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για μια μάνα από το να αδειάζει η αγκαλιά της από το βλαστάρι της.

Λένα Μαντά, συγγραφέας

EΛΣΗ ΤΣΟΥΚΑΡΑΚΗ - Η ΠΟΙΝΗ

Είχα την χαρά να το διαβάσω πολύ πριν εκδοθεί και όμως ακόμα το θυμάμαι. Είναι από τα βιβλία που γράφονται στην καρδιά και όχι μόνο στο μυαλό. Θερμά συγχαρητήρια στο "καινούριο παιδί" των εκδόσεων Ψυχογιός, την Έλση Τσουκαράκη, που από την πρώτη της εμφάνιση θα μαγέψει και θα συγκλονίσει το αναγνωστικό κοινό! Ένα βιβλίο που δεν μοιάζει με κανένα!

Κυριάκος Μαργαρίτης, συγγραφέας

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΕΜΟΥΝΔΟΣ - ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΑΛΟΗΣ

Ένα αστικό, υπαρξιακό θρίλερ. Με υλικό το σκοτεινό και, ωστόσο, ανατριχιαστικά καθημερινό αθηναϊκό βίωμα, ο Ρεμούνδος συνθέτει μιαν υπαρξιακή φαντασμαγορία που οδηγεί τους ανθρώπους στο επισφαλές όριο του κόσμου τους, ενός κόσμου τελείως προσωπικού και τελείως άλλου. Το υπόγειο ανεβαίνει στην επιφάνεια και το περιθώριο απλώνεται σε ολόκληρη τη σελίδα της καθημερινής εμπειρίας. Ο εαυτός αναγνωρίζεται σε ένα σπασμένο καθρέφτη και φανερώνεται αδιαπραγμάτευτα ξένος. Διαφεύγει - και χάνεται. Στο έργο του Ρεμούνδου, οι τριγμοί μιας ετοιμόρροπης ύπαρξης κάνουν ώστε να ξυπνήσει η Κατσαρίδα και οι άνθρωποι καλούνται να αναλάβουν και να αντιμετωπίσουν την οριακή απώλεια του εαυτού τους - αν μπορούν.

BOOK VIDEO

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

2009-11-21T22:44:00.000+02:00

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου

Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ ΠΙΣΩ ΕΜΕΙΝΕ

του Δημήτρη Βαρβαρήγου

Οι εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ και ο συγγραφέας Δημήτρης Βαρβαρήγος σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του, «Ό,τι αγαπήσαμε πίσω έμεινε».

Πίνοντας κόκκινο κρασί κι ακούγοντας μέσα από τη μουσική τη φωνή της Γεωργίας Ζώη να δραματοποιεί κείμενα από το βιβλίο.
Για τον Δημήτρη Bαρβαρήγο και το βιβλίο του θα μιλήσουν, η ποιήτρια κριτικός λογοτεχνίας Λυδία Λάβδα.
Κείμενα θα διαβάζει η ηθοποιός Γεωργία Ζώη.

Mουσική από το σχήμα Crescendo τρία βιολά και πιάνο. Και το πρόγραμμα θα συνεχιστεί με μουσική και τραγούδια από τον Κώστα Μουστάκα.

Ώρα: 7:00 μ.μ.
Χώρος: ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ
Σόλωνος 124 και Εμμ. Μπενάκη, Αθήνα, τηλ.: 210 3837667, 210 3837540

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου

ΡΟΜΠΟΛΟ, ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΑΚΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

της Φιλομήλας Βακάλη-Συρογιαννοπούλου

Συνάντηση με την συγγραφέα Φιλομήλα Βακάλη- Συρογιαννοπούλου για να γνωρίσετε το νέο της βιβλίο «Ρόμπολο, το προσφυγάκι του δάσους». Μια τρυφερή ιστορία αγάπης που θα ξετυλιχτεί με τη συμμετοχή των παιδιών.

Ώρα: 11:30 π.μ.
Χώρος: ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ
Σόλωνος 124 και Εμμ. Μπενάκη, Αθήνα, τηλ.: 210 3837667, 210 3837540

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου

O AΛΛΟΣ ΜΟΥ ΕΑΥΤΟΣ

της Εύας Ιεροπούλου

Το βιβλιοπωλείο IANOΣ και οι εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ καλούν τους μικρούς τους φίλους στην παρουσίαση του βιβλίου «Ο άλλος μου εαυτός» που έχει γράψει η συγγραφέας Εύα Ιεροπούλου.
Ελάτε όλοι, να γνωρίσουμε την περιπέτεια του μικρού ήρωα μέσα από τη μουσική!!!

Ώρα: 12:00 π.μ.
Χώρος: Βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ
Αριστοτέλους 7, Θεσσαλονίκη, Τηλ.: 2310 276447

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου

H ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΣΕΝΙΚΗΣ ΚΟΥΖΙΝΑΣ

του Στρατή Πανάγου

Το κατάστημα HONDOS CENTER Πειραιά και oι εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Στρατή Πανάγου με τίτλο: «Η ακαταμάχητη γοητεία της αρσενικής κουζίνας»

Για να γνωρίσετε από κοντά τον συγγραφέα-μάγειρα Στρατή Πανάγο και να γευθείτε μεζέδες της Μυτιλήνης και της Λήμνου
που θα ετοιμάσει ο ίδιος με συνοδεία ούζου και κρασιού.

Ώρα: 12:00 μ.μ.
Χώρος: HONDOS CENTER Πειραιάς
Τσαμαδού 17-19, Πειραιάς
Τηλ.: 210 4141400

Από τον Κώστα Μαυρουδή

2009-11-19T13:55:00.002+02:00

Το διάβασα χθες στο μπλογκ του Κώστα Μαυρουδή και μου έκανε πολλή εντύπωση!
Όσο ζεις, μαθαίνεις! Πόσο μάλλον όταν είσαι αδιάβαστη, όπως εγώ!

Οι συγγραφείς σκέπτονται μόνο τα χρήματα

(Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το δοκίμιο του Αλεσάντρο Πιπέρνο Το δίλημμα του Ρασκόλνικοφ, στο οποίο ο συγγραφέας αναπτύσσει μια πρωτότυπη και παιγνιώδη θεωρία σχετικά με το ρόλο των χρημάτων και του πλούτου στη θεματολογία του μυθιστορήματος. Ο Πιπέρνο υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, στην «οικονομίστικη» άποψή του, ότι ο πραγματικός πρωταγωνιστής όλων των μεγάλων μυθιστορημάτων, από το Έγκλημα και τιμωρία μέχρι την Μαντάμ Μποβαρί, είναι το χρήμα. Ο Α.Π. είναι επηρεασμένος από τον πρωτοδιδάξαντα Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, ο οποίος στη διάρκεια μιας πανεπιστημιακής του παράδοσης είχε παρατηρήσει ότι οι ήρωες στο Αναζητώντας το χαμένο χρόνο του Μαρσέλ Προυστ δεν εργάζονται γιατί είναι εισοδηματίες...).

Μόνον ένα είδος όπως το μυθιστόρημα—συγχρόνως βρώμικο και σπινθηροβόλο, χυδαίο και μεγαλοπρεπές, κυνικό και αισθηματικό– θα μπορούσε να έχει ως κεντρικό άξονα το χρήμα. Τι πειράζει εάν αυτός ο φανταστικός πρωταγωνιστής παρουσιάζεται ως μια ήρεμη δύναμη (όπως συμβαίνει στον Τολστόι, τον Τζέιμς, την Γουλφ), ή ως μεγάλος απών (βλέπε Ντίκενς, Ντοστογιέφσκι, Ζολά). Αυτό που μετράει είναι ότι αρκεί να ανοίξει κανείς ένα μυθιστόρημα για να μυρίσει την οξεία και μουχλιασμένη μυρωδιά του. Τα μυθιστορήματα και τα χρήματα. Η τέλεια συνεργασία. Παρόλο που δεν διαθέτουν αξία αστραφτερή και σπάνια (όπως διαθέτουν το χρυσάφι ή τα διαμάντια) έχουν και τα δύο μια σαγηνευτικά αλληγορική, προωθητική δύναμη. Το χαρτί και το μελάνι από τα οποία είναι φτιαγμένα δεν έχουν τίποτα που να δικαιολογεί τη συγκίνηση που μας προκαλούν, όμως …

Τα ερωτικά χρέη

Μια ρομαντική αντίληψη υποχρεώνει τον αναγνώστη να θυμηθεί ότι η Έμμα Μποβαρί αυτοκτόνησε για ερωτικούς λόγους. Στην πραγματικότητα όμως το έκανε διότι οι εραστές της Λεόν και Ροντόλφ, δεν την βοήθησαν να αντιμετωπίσει τα χρέη της. Τα χρήματα που της αρνήθηκαν αυτοί οι δύο παλιάνθρωποι έγιναν αιτία απογοήτευσης και την έκαναν να πιστέψει ότι η αγάπη είναι ελλειματική.

Στα ηθικό-θρησκευτικά δράματα του Ντοστογιέφσκι, όπως και στα επικά μυθιστορήματα του Τολστόι, το χρήμα κατέχει σημαντική θέση. Τα χρήματα που κληρονομεί ο Πρίγκιπας Μίσκιν και ο Πιερ Μπεζούχοφ έχουν τη δύναμη να αποφασίσουν για την τύχη αυτών των δύο διάσημων απροσάρμοστων.

Από την άλλη, στο Έγκλημα και Τιμωρία, η διαδρομή του Ρασκόλινικοφ προς τη λύτρωση έχει ως αφετηρία ένα χρηματικό πρόβλημα. «Γιατί τα χρήματα που θα μου χρησίμευαν για να σώσω τη μικρή μου αδελφή από έναν ανάξιο γάμο βρίσκονται συγκεντρωμένα στα χέρια μιας γριάς τοκογλύφου και όχι στα δικά μου;» αναρωτιέται ο ήρωας μας. «Ποιος μου απαγορεύει να σκοτώσω τη γριά τοκογλύφο και να αρπάξω αυτό που, σε μια πιο δίκαιη κοινωνία, θα έπρεπε να μου ανήκει;».

Ιδού ο προβληματισμός του Ρασκόλνικοφ, συγγενικός με κάποιον ανάλογο δικό μας.

Το αμερικάνικο παράδειγμα είναι ακόμα πιο αντιπροσωπευτικό. Η συμβολική δύναμη που απέκτησε το χρήμα στις ΗΠΑ είναι πολύ ιδιαίτερη.

Ο Πόε εξηγούσε τη δύναμη του χρήματος στην αμερικάνικη κοινωνία με βάση το γεγονός ότι οι ΗΠΑ, εφόσον δεν είχαν μια κληρονομική εξ αίματος αριστοκρατία, την καθιέρωσαν με θεμέλιο το δολάριο. Αυτή η οπτική με πείθει απόλυτα εάν συνδυασθεί με ένα χαριτωμένο διήγημα του Μαρκ Τουέιν, Το χαρτονόμισμα του ενός εκατομμυρίου στερλινών: το κείμενο αφηγείται την ιστορία ενός εξαθλιωμένου στον οποίο δύο πλούσιοι χαροκόποι δανείζουν ένα χαρτονόμισμα απίστευτης αξίας, σίγουροι ότι δεν θα μπορέσει να το χρησιμοποιήσει με κανένα τρόπο, διότι κανένας δεν θα θελήσει να του το εξαργυρώσει. Όμως η εγγυημένη πίστωση που παρέχει αυτό το χαρτονόμισμα θα του επιτρέψει να γίνει πλούσιος. Ποτέ δεν κατάλαβα εάν αυτό το διήγημα του Τουέιν ήταν σάτιρα του αμερικανικού συστήματος ή μια ειρωνική απολογία, πάντως εξηγούσε πώς η πίστωση, σε εκείνη την κοινωνία, είχε ακόμα μεγαλύτερη αξία από το ίδιο το χρήμα. Δεν είναι τυχαίο το ότι ο Σαρλ Μποντλέρ, θλιμμένος από την ένδειά του και δηλωμένος εχθρός των ΗΠΑ, είχε γράψει κάποιες δεκαετίες πριν από τον Τουέιν, ότι τα χρήματα είναι άχρηστα, νιώθοντας καταπιεσμένος από τη μισητή καπιταλιστική κοινωνία. Το σημαντικό είναι να μπορείς να έχεις «απεριόριστη πίστωση». Την πρόκληση αυτή εκτίμησε ο Κόμης Ρομπέρ ντε Μοντεσκιού-Φρεζενάκ —ο διάσημος, εκκεντρικός δανδής του τέλους του αιώνα, πρότυπο έμπνευσης καλλιτεχνών του μεγέθους ενός Υσμάν, Μπολντίνι, Γουίστλερ, Προυστ— ο οποίος συνήθιζε να λέει: «είναι τόσο λυπηρό να μην έχεις χρήματα ώστε το να στερείσαι πράγματα από την έλλειψή τους είναι όντως ανυπόφορο». Ναι, ο Μοντεσκιού ήταν καταχρεωμένος, αλλά ήξερε ότι εάν δεν δανειζόταν από παντού, η παραμυθένια του ζωή θα έχανε το νόημα της. Αυτό προσθέτει άλλο ένα στοιχείο στο θέμα μας. Τα χρήματα έχουν την ικανότητα να μεταμορφώνουν τους ανθρώπους. Περισότερο και από τον έρωτα, του οποίου η παραισθησιογόνα δύναμη ατονεί πολύ γρήγορα.

Σχετικά με αυτό το ζήτημα –όσον αφορά την καταλυτική δύναμη των χρημάτων, που με την πάροδο κάποιων γενεών, αλλάζουν ακόμα και τα σωματικά χαρακτηριστικά μιας οικογένειας, εξευγενίζοντάς τα– είχαν αντικρουόμενες απόψεις οι δύο πρώιμοι πρωταγωνιστές της αποκαλούμενης Lost Generation: ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ και ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ. Ο πρώτος κατηγορούσε τον δεύτερο ότι είχε εξιδανικεύσει τους πλούσιους. Ναι, τελοσπάντων, για τον Χέμινγουεϊ οι πλούσιοι δεν ήταν εκείνη η Άρεια φυλή, Ολύμπιοι θεοί, που ασχολούνταν με παράξενες τελετουργίες στους κήπους τεράστιων επαύλεων στο Λονγκ Άιλαντ, όπως τους είχε περιγράψει ο Φιτζέραλντ στα μυθιστορήματά του. Οι πλούσιοι για τον Χέμινγουεϊ, ήσαν, απλούστατα, μέτρια άτομα. «Ναι, Σκοτ, η μόνη διαφορά που έχουμε με τους πλούσιους», έλεγε ο Χέμινγουεϊ στον λεπτεπίλεπτο φίλο του, «είναι ότι αυτοί διαθέτουν χρήματα».

Ανθρωπολογία του δολαρίου

Μόνον σ’ αυτό, αλήθεια, διαφέρουν οι πλούσιοι από τους φτωχούς; Στα χρήματα; Τα χρήματα είναι η λυδία λίθος των πάντων; Δεν υπάρχει κάτι άλλο πίσω από το χρήμα; Κατά κάποιον τρόπο, ναι. Πρέπει όμως συγχρόνως να μελετήσουμε τη δύναμη που έχουν τα χρήματα να διαπλάσουν την προσωπικότητα, κυρίως όσων τα έχουν κληρονομήσει. Ίσως τότε ο Φιτζέραλντ να μην είχε άδικο όταν επεσήμανε ανθρωπολογικές διαφορές ανάμεσα στον ίδιο και τους εκατομμυριούχους του Λονγκ Άιλαντ: κάτι σαν γαλάζιο φράγμα, ανυπέρβλητο γι’ αυτόν, πίσω από το οποίο ζούσαν εκείνα τα παράξενα κομψά εκτοπλάσματα, όμοια με μυθικούς θεούς παρά με ανθρώπους από σάρκα και οστά.

Ανάλογο δράμα είχε ζήσει έναν αιώνα νωρίτερα ένα άλλο πολύ φιλόδοξο παλιόπαιδο: ο Λισιέν ντε Ριμπεμπρέ, ο πρωταγωνιστής των Χαμένων ονείρων του Μπαλζάκ, ο οποίος κατά την ταπεινωτική είσοδο του στην κοινωνία ενός σπινθηροβόλου Παρισιού, είχε ξαφνικά καταπλακωθεί από το βάρος της κοινωνικής και οικονομικής του ανεπάρκειας: «κοιτώντας αυτές τις χαριτωμένες μπαγκατέλες, των οποίων ο Λισιέν δεν υποψιαζόταν καν την ύπαρξη, παρουσιάστηκε μπροστά του ο κόσμος των περιττών αναγκών, και αυτός ανατρίχιασε στη σκέψη του τεράστιου κεφαλαίου που χρειαζόταν για να κατακτήσει την κοινωνική θέση του ωραίου νεαρού!».

Ναι, «ο κόσμος των περιττών αναγκών». Πώς να το πούμε καλύτερα; Ορίστε αυτό που ο Χέμινγουεϊ δεν κατανοούσε και ο Φιτζέραλντ δεν μπορούσε να του εξηγήσει.

Η επιτυχία είναι ρομαντική υπόθεση

Από την άλλη πλευρά, η ζωή θα δικαίωνε τον δεύτερο! Στη δεκαετία του ‘30, όταν το άστρο του σκοτείνιασε από την καταιγίδα της Μεγάλης Ύφεσης και εκείνος έκανε μια απογραφή των νεανικών του επιτυχιών, μπόρεσε τότε να συνειδητοποιήσει πώς η πρώιμη επιτυχία τον είχε ξεγελάσει σχετικά με το ότι η ζωή «είναι ένα ρομαντικό γεγονός». Τώρα, ίσως, θα έπρεπε να αναλύσουμε τα χαρακτηριστικά της επιτυχίας και να σημειώσουμε ότι αυτή η τελευταία συνήθως συνοδεύεται από τα χρήματα, και συγχρόνως σου επιτρέπει να έρθεις σε επαφή με πλουσίους, οι οποίοι θέλουν να περιβάλλονται από άτομα επιτυχημένα όπως και εσύ. Εν κατακλείδι, ο Φιτζέραλντ συνειδητοποιεί τα πάντα: αυτό που ενώνει τους διάσημους με τους πλουσίους στηρίζεται στην άποψη ότι η ζωή μπορεί να είναι μια «ρομαντική ιστορία». Πάνω σε αυτήν την πεποίθηση εδραιώνουν οι πλούσιοι την διαφορετικότητα τους: το ότι έχουν ζήσει από τις πρώτες στιγμές της ζωής τους σε ένα ρομαντικό περιβάλλον. Από αυτό προκύπτει ότι τα χρήματα είναι ο απλούστερος δρόμος για την εγγύηση ενός ρομαντικού μέλλοντος του οποίου ο χειρότερος εχθρός είναι η φτώχεια. Να γιατί τα μυθιστορήματα και τα χρήματα είναι αλληλέγγυα.

Ένα τελευταίο παράδειγμα;

Αναρωτιέμαι τι θα είχε κάνει ο Χανς Κάστορπ (ήρωας του Τόμας Μαν στο Μαγικό Βουνό) για να φέρει σε πέρας την λογοτεχνική περιπέτεια που τόσο μας γοητεύει, εάν κάποιος δεν είχε φροντίσει να πληρώσει την ετήσια δαπάνη στο πολυτελές σανατόριο όπου είχε αυτοπεριορισθεί!

ΑΛΕΣΑΝΤΡΟ ΠΙΠΕΡΝΟ

Απόδοση για το «Δ»: ΦΑΝΗ ΜΟΥΡΙΚΗ

Το κείμενο αυτό θα περιλαμβάνεται στο επόμενο (Νο 173-174) τεύχος του ΔΕΝΤΡΟΥ. Ο Αλεσάντρο Πιπέρνο γεννήθηκε στη Ρώμη το 1972. Είναι πεζογράφος και κριτικός λογοτεχνίας. Εκτος από μυθιστορήματα έχει γράψει και ένα γνωστό δοκίμιο για τον αντιεβραϊσμό του Μαρσέλ Προυστ .

Αναρτήθηκε από Costas Mavroudis στις 8:10 μμ

Για την αγάπη των άλλων Ιουστίνη Φραγκούλη - Αργύρη

2009-11-17T23:44:00.016+02:00

Για την αγάπη των άλλων

ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ - ΑΡΓΥΡΗ

Μυθιστόρημα

ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Λες και δικαίωμα στα όνειρα και την καλοζωία είχανε μόνο εκείνοι, επειδή ήτανε μορφωμένοι κι από οικογένεια!
Σελ.42

Αλλά αλήθεια, πόσους πόνους έφερναν μαζί τους οι γνώσεις οι πολλές; Κι εκείνη που 'ξερε γαλλικά, που έγραφε με καλλιγραφικά γράμματα, τι είχε καταλάβει τάχα;
Σελ. 54

"καλά, παιδί μου, σου εύχομαι να μη νιώσεις εσύ ποτέ στα φυλλοκάρδια σου τούτη τη μοναξιά της γραμματοσύνης", είπε η Τζανή....
Σελ. 59

"Σ'το 'πα κι άλλη φορά, Μαργαρίτα μου. Τα γράμματα είναι μεγάλη κατάρα: σε δένουνε για πάντα στο κάρο της ανωτερότητας και δεν μπορείς να πισωγυρίσεις.Τι..
Σελ. 92

"Εύχομαι να 'χεις τύχη χρυσή και να παντρευτείς τον καλύτερο. Μόνο ο συντροφος και η οικογένεια μετράνε στη ζωή. Αυτή είναι η πραγματική ευτυχία, ούτε τα πλούτη, ούτε τα λούσα, ούτε τα χωράφια, ούτε τα γράμματα, κόρη μου. Να το θυμάσαι".
Σελ. 124

Μήπως έτσι δεν είναι ο άνθρωπος; σκεφτόταν στωικά η Τζαννή. Αν δεν καεί στη φωτιά, δε μαθαίνει από κάψιμο. Κι ύστερα, όταν αναφωνεί "στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα", είναι ανεπίστρεπτα αργά!
Σελ.125

Πάτα ελαφρά, γιατί πατάς στα όνειρά μου, θυμήθηκε τα λόγια ενός μυθιστορήματος κι αποκοιμήθηκε γλυκά - μ' ένα ακαθόριστο όμως βάρος στην καρδιά...
Σελ.179

Πόσο πιο εύκολη ήταν η δική του η ζωή! Καμιά φορά η σύγκριση με τη δυστυχία του άλλου σε κάνει να νιώθεις τυχερός, σκέφθηκε και χαμογέλασε...
Σελ. 321

"Άμα δεν ποτιστεί η γη, δεν καρπίζει. Κι αν δεν την ποτίσει ο Θεός με τη βροχή, την ποτίζουμε εμείς με τον ιδρώτα μας".
Σελ. 364

Τι να έφταιξε και δεν πραγματοποιήθηκαν τα όνειρα της μάνας Τζαννής και της κόρης της Μαργαρίτας;
Η ίδια η ζωή! Τι άλλο;

ΒΙΒΛΙΟπαρουσίαση "κυκλάμινου του βουνού"

Νίκος Ντακάκης - Η αδελφότητα των στεναγμών

Ενδιαφέρει ποιητές και συγγραφείς

Από το blog της Ελένης Γκίκα

Λένε για σένα, μάννα...

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Μεσημβρινές Συνευρεύσεις - Εύα Στάμου

Το γράμμα που λείπει - Ελένη Γκίκα

Της εκπλήξεως!

Tuesday, February 16, 2010

ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ

Πρόσκληση

Αριστερά "έπεσε"...

Κυριακή, Φεβρουάριος 07, 2010

«Αριστερά έπεσε» ο Νίκος Μπελογιάννης

Πρόσκληση

Ένα θαύμα γραφής

Βραβεία Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου

Νύχτα είναι θα περάσει!

Κι από δω, "Ευχαριστώ!"

Βιβλία αλλιώς...

Βιβλία αλλιώς...

Βιβλία αλλιώς...

Βιβλία αλλιώς...

Βιβλία αλλιώς...

Βιβλία αλλιώς...

Βιβλία αλλιώς...

Κώστας Αξελός

Βιβλία αλλιώς...

Βιβλία αλλιώς...

Βιβλία αλλιώς...

Δεσποινίς ετών 29 και κάτι ψιλά

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Από το Έθνος

Να έχεις ή να είσαι... Μετά την Κρίση

Απ' την χρυσόμυγα

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

Απ' τον Μηθυμναίο

15 Ιαν 2010

Από φεις μπουκ

Από φεις μπουκ

Από φεις μπουκ

Από φεις μπουκ

ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

ΜΑΓΝΗΣΙΑ έκδοση ΕΚΠΟΛ ΒΟΛΟΥ

Λαρισαίων Διηγήματα - εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

«…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς»

για

το

διήγημα

του

Μάριου

Χάκκα

"το

ψαράκι

της

γυάλας"

Βράβευση του ποιητή Νάνου Βαλαωρίτη

ΈκδοσηΕλευθεροτυπία, Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009

Η ανανεωτική ποίηση δικαιώνεται

Κρατικά βραβεία λογοτεχνίας 2009

Κρατικά βραβεία λογοτεχνίας 2009

POETICANET

Παρούσα!

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

11 Δεκέμβρη 2009

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

Τα λέει τόσο ωραία!

Βιβλιοπαρουσίαση μιας βιβλιοπαρουσίασης

ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ - Το γράμμα που λείπει - ΑΓΚΥΡΑ

Διαβάστε, εδώ!

Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις του ηλεκτρονικού βιβλίου

"…για ένα σου ΧΑΜΟΓΕΛΟ!"

παραχωρούνται στον Οργανισμό ‘’ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ’’

Η ηλεκτρονική επεξεργασία έγινε μέσω της εφαρμογής e-na.

Αποκτήστε το, υιοθετώντας την προσπάθεια.

Το μονόγραμμα - Οδυσσέας Ελύτης

Υπογραφή συνεργασίας Λιβάνη με Νίκο Ντακάκη

Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009

**"…για ένα σου ΧΑΜΟΓΕΛΟ!"**

Ώρα: 7:00 μ.μ.
Χώρος: ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ
Σόλωνος 124 και Εμμ. Μπενάκη, Αθήνα, τηλ.: 210 3837667, 210 3837540